هابر بریکر: نمادی از صنعت زغال‌سنگ پنسیلوانیا

Huber Breaker
📅 4 تیر 1405 📄 283 کلمه 🔗 منبع اصلی

چکیده

هابر بریکر، یک تاسیسات پردازش زغال‌سنگ در اشلی، پنسیلوانیا، نمادی از دوران طلایی صنعت زغال‌سنگ بود. این تاسیسات که در ۱۹۳۹ ساخته شد، روزانه ۷۰۰۰ تن زغال آنتراسیت را پردازش می‌کرد. با افول صنعت پس از جنگ جهانی دوم، هابر بریکر در ۱۹۷۶ تعطیل شد و سرانجام در ۲۰۱۴ تخریب گردید.

هابر بریکر، یک تاسیسات پردازش زغال‌سنگ در شهر اشلی، شهرستان لوزرن، پنسیلوانیا، نمادی از دوران طلایی صنعت زغال‌سنگ بود. این تاسیسات در سال ۱۹۳۹ به جای مکسول بریکر ساخته شد که در جریان اعتصاب ۱۹۳۷ آسیب دیده بود.

زغال‌سنگ خام پس از ورود به تاسیسات، شسته و از ناخالصی‌ها به ویژه سنگ‌های رسوبی پاک می‌شد. سپس خرد و غربال می‌گردید تا به اندازه‌های مورد نیاز مشتریان برسد. هابر بریکر در زمان ساخت خود، با استفاده از تکنولوژی پیشرفته کُن‌های منزیس برای جداسازی زغال از ضایعات، به عنوان تاسیسات مدرن شناخته می‌شد.

این تاسیسات تحت مدیریت شرکت بلو کُول کارپوریشن، زیرمجموعه شرکت گلن آلدن کُول، فعالیت می‌کرد. نام بلو کُول از روش خاص این شرکت در اسپری کردن زغال پردازش‌شده با یک ماده شیمیایی آبی درخشان گرفته شده بود. هابر بریکر روزانه ۷۰۰۰ تن زغال آنتراسیت را پردازش می‌کرد و محصولات آن با واگن‌های ریلی به بازارهای مختلف ارسال می‌شد.

افول صنعت زغال‌سنگ پس از جنگ جهانی دوم باعث شد بلو کُول در سال ۱۹۷۶ ورشکسته اعلام و عملیات خود را متوقف کند. جامعه حفظ هابر بریکر تلاش کرد با پیشنهاد خرید تاسیسات و ۸ هکتار زمین به قیمت ۲۵۰۰۰ دلار، این میراث صنعتی را حفظ کند، اما در نهایت شرکت پاسلو لجستیکس با پیشنهاد ۱.۲۸ میلیون دلار برای خرید ۲۶.۵۸ هکتار زمین در سال ۲۰۱۳ برنده مزایده شد.

تخریب تاسیسات از ژانویه ۲۰۱۴ آغاز و ساختمان اصلی در آوریل ۲۰۱۴ ویران شد. آخرین سازه، نیروگاه، در اوت ۲۰۱۴ تخریب گردید. جنجال‌هایی درباره مدیریت نامناسب آزبست در جریان تخریب میان ساکنان اشلی و اداره حفاظت محیط‌زیست پنسیلوانیا (DEP) ایجاد شد.

در آوریل ۲۰۱۶، پاسلو لجستیکس به دلیل عدم رعایت تعهدات زیست‌محیطی و پاکسازی آلودگی خاک، با جریمه‌های قانونی مواجه شد. این شرکت در دسامبر همان سال نیز از اجرای حکم دادگاه برای مدیریت پسماندهای خطرناک سر باز زد.

جمع‌بندی

تخریب هابر بریکر نه تنها پایان یک سازه صنعتی که پایان بخشی از تاریخ و هویت منطقه بود. با وجود تلاش‌های جامعه محلی برای حفظ آن، منافع اقتصادی بر حفظ میراث تاریخی چیره شد. جنجال‌های مربوط به مدیریت پسماند و آلودگی خاک پس از تخریب، نشان‌دهنده پیچیدگی‌های حفظ محیط‌زیست در کنار توسعه صنعتی است.