اچ‌ام‌اس ترایمف (۱۸۷۰): یک نبردراه‌آهن دوران ویکتوریا

اچ‌ام‌اس ترایمف (HMS Triumph)، یک نبردرآهن زره‌پوش با توپ‌های جانبی (broadside ironclad battleship) بود که در دوران ویکتوریا ساخته شد. این کشتی، همراه با کشتی خواهرش، بخشی از کلاس سوئیفت‌شور (Swiftsure class) در سال ۱۸۷۰ را تشکیل می‌دادند. این دو کشتی خواهر، که در کنار هم توسط شرکت پالمرز (Palmers) ساخته شدند، به طور خاص برای خدمت به عنوان ناوهای پرچم‌دار در پایگاه‌های دوردست، به ویژه در اسکادران اقیانوس آرام، طراحی و ساخته شده بودند. نیروی محرکه آن‌ها توسط موتور افقی دو سیلندر بازگشتی مادزلی (Maudslay) تأمین می‌شد و آخرین نبردرآهن‌های بریتانیا بودند که به پیچ بالارونده (hoisting screw) مجهز شدند.

ساخت

این کشتی توسط شرکت پالمرز شیپ‌بیلدینگ اند آیرون (Palmers Shipbuilding and Iron Company) در جارو (Jarrow)، نورثامبرلند ساخته شد. ترایمف در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۱۸۷۰ به آب انداخته شد. در ۲۸ نوامبر همان سال، در حین تجهیز، در اثر آتش‌سوزی به شدت آسیب دید. در نتیجه این حادثه، ساخت آن تا ۸ آوریل ۱۸۷۳ به پایان نرسید.

تاریخچه خدمت

ترایمف در ابتدا در سال ۱۸۷۳ برای ناوگان کانال (Channel Fleet) به خدمت گرفته شد و پس از مدت کوتاهی به مدیترانه (Mediterranean) منتقل شد. در ۱ مارس ۱۸۷۷، با کشتی بخار (نام کشتی نامشخص) برخورد کرد اما آسیب ندید. در سال ۱۸۷۷ برای آماده‌سازی جهت انتقال به اقیانوس آرام به عنوان ناو پرچم‌دار، جایگزین (نام کشتی نامشخص) که در درگیری با کشتی شورشی پرو، هواسکار (Huascar)، نتوانسته بود پیروز شود، بازنشسته شد.

در ۲۱ نوامبر ۱۸۸۱، هنگامی که ترایمف در سواحل شیلی بود، انفجاری ناشی از یک ترکیب خشک‌کننده به نام "xerotine siccative" (که به آن خشک‌کننده اختراعی نیز گفته می‌شود) رخ داد. در این حادثه سه نفر کشته و هفت نفر زخمی شدند. در سال ۱۸۸۲، سوئیفت‌شور (Swiftsure) جایگزین آن شد.

ترایمف به پورتسموث بازگشت، جایی که مورد بازسازی قرار گرفت و دیگ‌های بخار جدید و لانچر اژدر دریافت کرد. این کشتی از ژانویه ۱۸۸۵ تا دسامبر ۱۸۸۸ به عنوان ناو پرچم‌دار اقیانوس آرام خدمت کرد و در سال ۱۸۸۷ در مراسم رسمی افتتاح راه‌آهن کانادا اقیانوس آرام (Canadian Pacific Railway) در بندر ونکوور، هم به دلایل تشریفاتی و هم برای حفاظت در برابر حمله احتمالی فینیان (Fenian)، حضور داشت. جایگزینی آن در آن زمان توسط سوئیفت‌شور، پایان خدمت خارجی آن را رقم زد.

پس از بازگشت به وطن، برای مدت کوتاهی در دِوِنپورت (Devonport) در حالت ذخیره قرار گرفت و سپس از فوریه ۱۸۹۰ تا سپتامبر ۱۸۹۲ به عنوان ناو پرچم‌دار در کوئینزتاون (Queenstown) خدمت کرد. سپس به ذخیره در دوونپورت بازگشت و تا ژوئیه ۱۹۰۰ در آنجا باقی ماند. این کشتی از رده خارج شد تا به عنوان کشتی انبار در پلیموث (Plymouth) خدمت کند. در ۱۱ ژوئیه ۱۹۰۲، کاپیتان آرتور ویلیام ادوارد پروتِرو (Arthur William Edward Prothero) برای فرماندهی ذخیره ناوگان در دوونپورت منصوب شد، اما این انتصاب لغو شد و کاپیتان سیسیل ثورسبی (Cecil Thursby) از ۱۶ ژوئیه ۱۹۰۲ به فرماندهی منصوب شد. در سپتامبر همان سال اعلام شد که موتورها و دیگ‌های بخار آن برداشته شده و کشتی به یک شناور (hulk) تبدیل خواهد شد. در سال ۱۹۰۳، پس از برداشته شدن ماشین‌آلات، این کشتی با نام جدید تِنِدوس (Tenedos) به عنوان کشتی آموزشی برای کارآموزان پسر در چاتهام (Chatham) خدمت کرد. از سال ۱۹۰۵، این کشتی به (نام کشتی نامشخص) وابسته بود و در سال ۱۹۱۰ برای بخشی از تأسیسات آموزشی دیگ‌بخاریاب (stoker training establishment) به دوونپورت منتقل شد و نام ایندوس چهارم (Indus IV) را به خود گرفت. در سال ۱۹۱۴ برای تبدیل شدن به انبار شناور با نام الجیرز (Algiers) به اینورگوردون (Invergordon) یدک کشیده شد. این کشتی در نوامبر ۱۹۲۱ فروخته شد و سیزده سال بیشتر از کشتی خواهرش عمر کرد.

یادداشت‌ها

(هیچ یادداشتی در متن اصلی وجود ندارد)

منابع

(هیچ منبعی در متن اصلی ذکر نشده است)

کتاب‌شناسی

(هیچ کتاب‌شناسی در متن اصلی ذکر نشده است)

پیوندهای خارجی

(هیچ پیوند خارجی در متن اصلی ذکر نشده است)