معرفی اچاماس دامبارتون کاسل
اچاماس دامبارتون کاسل (K388) یکی از ۴۴ ناوچه کلاس کاسل بود که در جریان جنگ جهانی دوم برای نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا ساخته شد. این کشتی در سالهای پایانی جنگ، در نبرد اقیانوس اطلس و بهویژه در مأموریتهای اسکورت کاروانها و مقابله با زیردریاییهای دشمن نقش داشت.
طراحی و مشخصات فنی
ناوچههای کلاس کاسل در واقع نسخه بزرگتر و طویلتر ناوچههای کلاس فلاور بودند. افزایش ابعاد باعث شد این کشتیها در آبهای آزاد پایدارتر باشند و بتوانند تسلیحات جدیدتر ضدزیردریایی را حمل کنند.
- جابهجایی: حدود ۱٬۰۶۰ تن در بارگیری استاندارد و ۱٬۵۱۰ تن در بارگیری کامل
- طول کلی: ۲۵۲ فوت و ۶ اینچ، حدود ۷۷ متر
- عرض: ۳۶ فوت و ۶ اینچ، حدود ۱۱٫۱ متر
- آبخور: ۱۵ فوت و ۶ اینچ، حدود ۴٫۷ متر
- پیشرانه: دو موتور بخار سهانبساطی، تغذیهشده از دو دیگ بخار دریایی
- توان و سرعت: حدود ۲٬۷۵۰ اسب بخار و حداکثر سرعت ۱۶٫۵ گره
- برد: حدود ۶٬۲۰۰ مایل دریایی با سرعت ۱۰ گره
- خدمه: ۹۹ افسر و ملوان
توپ اصلی روی عرشه، یک قبضه توپ ۴ اینچی سریعالشحن امکی ۱۶ بود، اما سلاح اصلی این ناوچهها هاون ضدزیردریایی سهلول «اسکوید» به شمار میرفت. این سامانه با یک ریل پرتاب خرج عمقی، دو پرتابگر و ۶۰ خرج عمقی تکمیل میشد.
برای دفاع هوایی نزدیک، این کشتیها به دو پایه دوتایی و دو پایه تکی توپ ۲۰ میلیمتری اورلیکون مجهز بودند و امکان نصب چهار پایه تکی دیگر نیز در صورت نیاز وجود داشت. تجهیزات شناسایی نیز شامل سامانههای آسدیک نوع ۱۴۵Q و ۱۴۷B برای ردیابی زیردریاییها، رادار جستوجوی نوع ۲۷۷ و سامانه جهتیابی رادیویی HF/DF بود.
ساخت و دوران خدمت
کیلسازی دامبارتون کاسل در ۶ مه ۱۹۴۳ در کارخانه شرکت کشتیسازی و مهندسی کالدون در داندی آغاز شد و این ناوچه در ۲۸ سپتامبر همان سال به آب انداخته شد. تکمیل کشتی در ۲۵ فوریه ۱۹۴۴ انجام گرفت و تا پایان جنگ در مه ۱۹۴۵، بهعنوان ناوچه اسکورت کاروانها خدمت کرد.
پس از جنگ، دامبارتون کاسل در آوریل ۱۹۴۶ به حالت ذخیره درآمد. این کشتی سرانجام در ۱۶ نوامبر ۱۹۶۰ برای اوراقسازی فروخته شد و در مارس ۱۹۶۱ به گیتسهد رسید تا کار جداسازی و بازیافت آن آغاز شود.
دامبارتون کاسل نماینده نسل پایانی ناوچههای اسکورت جنگ جهانی دوم بود؛ کشتیهایی که با فناوری ضدزیردریایی روز، از مسیرهای حیاتی اقیانوس اطلس محافظت میکردند.
جایگاه تاریخی
این ناوچه در کنار دیگر کشتیهای کلاس کاسل، بخشی از پاسخ نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا به تهدید زیردریاییهای آلمانی بود. طراحی سادهتر نسبت به ناوشکنها، هزینه ساخت پایینتر و توان عملیاتی قابل قبول، این ناوچهها را برای اسکورت کاروانها مناسب کرده بود.