هری ویلیام هولمز (متولد ۱۸۹۶ در لندن؛ درگذشت ۸ نوامبر ۱۹۸۶ در لندن) یکی از اعضای هیئت مدیره و رئیس افتخاری انجمن جهانی اسپرانتو (Universala Esperanto-Asocio, UEA) بود. او با درجه سرتیپی (Brigadier) در وزارت دفاع بریتانیا خدمت میکرد و در سال ۱۹۵۵ به پاس خدماتش به بریتانیا، نشان امپراتوری بریتانیا (OBE) را دریافت نمود. هولمز همچنین عضو فراماسونری بود.
او و همسرش، نورا هولمز (متولد ۱۹۰۲، درگذشت ۱۴ مه ۱۹۹۳)، به مدت دو دهه از فعالترین اعضای کانون اسپرانتوی لندن بودند. هری هولمز از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۵۲ ریاست این کانون را بر عهده داشت. در این سمت، و همچنین در دوران سردبیری او برای کتاب Komuna kantlibro (مجموعه ترانههای محبوب)، همسرش نورا تا حدی با او همکاری و مشارکت داشت که او اغلب از عبارت «ریاست مشترک ما» استفاده میکرد.
در سال ۱۹۵۶، هولمز به عنوان نایب رئیس انجمن جهانی اسپرانتو انتخاب شد و تا سال ۱۹۶۴ در این سمت باقی ماند. پس از درگذشت رئیس جمهور، جورجیو کانوتو، در سال ۱۹۶۰، هولمز تا سال ۱۹۶۲ که پروفسور هیدئو یاگی به جانشینی پروفسور کانوتو انتخاب شد، سرپرست ریاست انجمن بود. پس از درگذشت پروفسور یاگی در سال ۱۹۶۴، هولمز مجدداً برای مدت کوتاهی سرپرست ریاست انجمن شد. در چهل و نهمین کنگره جهانی اسپرانتو، به پاس تلاشهای بیوقفه و خدمات ارزشمندش به انجمن، او به اتفاق آرا به عنوان رئیس افتخاری UEA انتخاب شد؛ مقامی که او برای یک دهه عهدار آن بود. در سال ۱۹۷۴، به دلیل تغییراتی در کمیته راهبری UEA (Estraro)، او از سمت ریاست افتخاری استعفا داد.
آخرین اثر هری هولمز، کتاب Londono Vokas (لندن صدا میزند)، که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد، به تاریخچه ۷۵ ساله کانون اسپرانتوی لندن میپردازد.