گرگوریو میلان باربانی (۴ آوریل ۱۹۱۹، بارسلون – ۲۶ نوامبر ۲۰۰۴، مادرید) مهندس هوافضا و استاد دانشگاه پلیتکنیک مادرید بود. او پس از اتمام تحصیلات مقدماتی در مولینا دِ آراگون و مادرید، در آکادمی نظامی مهندسی هوافضای مادرید پذیرفته شد و در ۱۹۴۵ با دفاع از رساله دکترا، جایزهای را کسب کرد.
میلان از ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۱ ریاست بخش آیرودینامیک نظری آکادمی نظامی را برعهده داشت و سپس از ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۷ در رشته مکانیک سیالات و آیرودینامیک در ETSI Aeronáuticos تدریس کرد. در ۱۹۴۸، با دعوت از تئودور فون کارمان به اسپانیا، همکاری نزدیکی با او آغاز شد. میلان در دانشگاه سوربن و کالتک در کنار فون کارمان تحقیقات آیروترموشیمی را پیش برد و گروه تحقیقاتی «احتراق» را در موسسه ملی تکنیک هوافضا (INTA) تأسیس کرد. این گروه به بررسی احتراق در موتورهای جت پرداخت.
او همچنین بهعنوان مدیرکل آموزش فنی در وزارت آموزش ملی، اصلاحات مهمی در نظام آموزش فنی اسپانیا اعمال کرد. میلان جوایزی مانند جایزه «فرانسیسکو فرانکو» (۱۹۵۸) و عضویت در آکادمی علوم اسپانیا (۱۹۶۱) را دریافت نمود. در ۲۰۰۷، دانشگاه کارلوس سوم مادرید به افتخار او انستیتوی مدلسازی میلان باربانی را تأسیس کرد.