معرفی بازی
گرِیل کوئست یک ماجراجویی رزمی فانتزی در جهان شاه آرتور است که در سال ۱۹۸۰ توسط Metagaming Concepts منتشر شد. این بازی بهصورت تکنفره طراحی شده و از قواعد مبارزه The Fantasy Trip، یا «سفر فانتزی»، بهره میبرد.
- سبک: ماجراجویی فانتزی و مبارزه شوالیهای
- فضای داستان: بریتانیای عصر شاه آرتور
- حالت بازی: تکنفره و قابل اجرا برای دو نفر با نقشهای متقابل
خلاصه داستان و شیوه بازی
در گرِیل کوئست، بازیکن گروهی متشکل از حداکثر سه شوالیه میز گرد و همراهانشان را هدایت میکند. مقصد آنها بریتانیای عصر آرتور است؛ جایی که باید جام مقدس را بیابند، به مردم نیازمند کمک کنند و چالشهای مبارزه شوالیههای دیگر را بپذیرند.
بازی علاوه بر حالت تکنفره، امکان اجرای دو نفره هم دارد. در این حالت یک بازیکن نقش شوالیهها را بر عهده میگیرد و بازیکن دیگر رخدادها، مخالفان و موقعیتهای پیشروی آنها را کنترل میکند.
برای اجرای گرِیل کوئست میتوان از قواعد مبارزه The Fantasy Trip استفاده کرد؛ همچنین این ماجراجویی با دو سیستم پیشین آن، یعنی Melee و Wizard، سازگار است.
تاریخچه انتشار
گرِیل کوئست را گای دبلیو. مکلیمور جونیور نوشت و متاگیمینگ کانستپتس در سال ۱۹۸۰ آن را در قالب جعبهای کوچک با قطع کتابچهای منتشر کرد. محتوای بسته شامل یک کتابچه ۳۲ صفحهای، مهرههای مقوایی بازی و یک تاس بود.
شانون اپلکلاین، مورخ بازی، در کتاب Designers & Dragons اشاره میکند که متاگیمینگ پس از انتشار The Fantasy Trip به عرضه افزونههای دیگر ادامه داد؛ افزونههایی که در آغاز شامل ماجراجوییهای MicroQuest میشد و Grail Quest نیز در همین مسیر قرار گرفت. پس از خروج استیو جکسون از شرکت و انتشار این بازی، مکلیمور به سردبیر مجموعه The Fantasy Trip تبدیل شد.
نقد و بازخورد منتقدان
در شماره ۳۲ مجله The Space Gamer، منتشرشده در اکتبر ۱۹۸۰، استیو وینتر نگاهی مثبت به بازی داشت و آن را «یک میکروکوئست کوچک و عالی» خواند. او نوشت اگر ترجیح میدهید به جای پرسهزدن در اعماق زمین و غارت مقبرهها، زیر آسمان آبی بریتانیا از عدالت و افتخار دفاع کنید، احتمالاً از گرِیل کوئست لذت خواهید برد.
اگر دفاع از عدالت و شرافت زیر آسمان روشن بریتانیا را به غارت گورها در زیرزمینها ترجیح میدهید، گرِیل کوئست میتواند برایتان جذاب باشد.
با این حال، همه منتقدان به اندازه وینتر خوشبین نبودند. رابرت کامینو در شماره ۴۵ مجله Dragon، منتشرشده در ژانویه ۱۹۸۱، نوشت با آنکه مکلیمور با توجه به ماهیت بازی عملکرد قابل قبولی داشته، این اثر همچنان گرفتار محدودیتهای رایج ماجراجوییهای برنامهریزیشده است. از نظر او، وقتی بازی بهصورت تکنفره انجام شود، بازیکن فرصت چندانی برای بهکارگیری مهارت خود ندارد.
در حالت تکنفره، حس پیشبردن داستانی از پیش تعیینشده پررنگ میشود و بازیکن ممکن است احساس کند بیشتر شبیه عروسکی روی نخ است تا شوالیهای مستقل و تصمیمگیرنده.
کامینو بهویژه نبردهای نیزهبازی را نمونهای از این ضعف دانست؛ چون نتیجه آنها بیش از آنکه به مهارت وابسته باشد، به تاسریزی بستگی داشت. او در پایان از توانایی بازی برای حفظ توجه بازیکن در تجربههای تکراری تردید کرد و نوشت احتمال بازگشت بازیکنان به آن کم است، چون از ناتوانی در تأثیرگذاری بر روند رویدادها ناامید میشوند.
دیگر نقدها
در شماره ۱۰ مجله Pegasus، منتشرشده در اکتبر ۱۹۸۲ توسط Judges Guild، بخشی با عنوان From the Horse's Mouth نیز به این بازی پرداخت.
جایگاه گرِیل کوئست در تاریخ بازیها
اهمیت گرِیل کوئست بیش از همه در پیوند آن با نخستین نسل بازیهای نقشآفرینی رومیزی و مکملهای The Fantasy Trip دیده میشود. بازی تلاش میکند حالوهوای افسانههای شاه آرتور را در قالبی کوتاه، قابل حمل و قابل اجرا با قواعدی ساده بازسازی کند.
با وجود این، نقدهای جدی به ساختار برنامهریزیشده آن وارد شد. برای بازیکنانی که به دنبال انتخابهای آزادانه و اثرگذاری مهارت فردی هستند، گرِیل کوئست ممکن است محدودکننده به نظر برسد؛ اما برای کسانی که به تاریخچه بازیهای فانتزی، ادبیات آرتوری و مکملهای کلاسیک نقشآفرینی علاقه دارند، هنوز اثری قابل توجه است.
در فهرستهای تخصصی، این اثر معمولاً در دو گروه مکملهای بازی نقشآفرینی معرفیشده در ۱۹۸۰ و ماجراجوییهای The Fantasy Trip ثبت میشود.