زیردریایی U-747 یکی از زیردریاییهای نوع VIIC متعلق به نیروی دریایی آلمان نازی (Kriegsmarine) بود که برای خدمت در طول جنگ جهانی دوم ساخته شد. ساخت این زیردریایی در تاریخ 19 اوت 1942 توسط شرکت Schichau-Werke در دانتسیگ آغاز شد و در تاریخ 17 ژوئیه 1943 با فرماندهی Tenente di vascello Roberto Rigoli به خدمت عملیاتی درآمد.
طراحی
زیردریاییهای نوع VIIC آلمان، جانشین مدلهای کوتاهتر نوع VIIB بودند. U-747 دارای وزن جابجایی مشخصی در حالت سطحی و زیر آب بود. طول کلی آن، طول بدنه تحت فشار، عرض (بیم)، ارتفاع و آبخور آن نیز به ترتیب مقادیر معینی داشتند. این زیردریایی از دو موتور دیزلی چهار زمانه شش سیلندر Germaniawerft F46 با قابلیت پرخوران (سوپرشارژ) بهره میبرد که در مجموع نیروی لازم برای حرکت در سطح را تولید میکرد. برای حرکت در زیر آب، دو موتور الکتریکی دوطرفه AEG GU 460/8–27 با توان مجموع مشخصی به کار گرفته میشد. U-747 دارای دو محور و دو پروانه بود و قادر به فعالیت در اعماق تا 230 متر بود.
حداکثر سرعت سطحی این زیردریایی 17.7 گره (32.6 کیلومتر بر ساعت) و حداکثر سرعت زیر آبی آن 7.6 گره (14.1 کیلومتر بر ساعت) بود. در حالت زیر آب، U-747 میتوانست به مدت 60 دقیقه با سرعت 4 گره عملیات کند. در حالت سطحی، برد حرکتی آن در سرعت 10 گره مشخص بود. U-747 مجهز به پنج لوله اژدر (چهار عدد در جلو و یک عدد در عقب)، چهارده اژدر، یک توپ دریایی SK C/35 با 220 گلوله، و دو قبضه توپ ضدهوایی دو لول C/30 بود. خدمه این زیردریایی بین چهل و چهار تا شصت نفر متغیر بود.