ادوارد ارتون جونیور (۸ اکتبر ۱۸۶۳ - ۱۰ فوریه ۱۹۳۲)، دانشمند و نیکوکار آمریکایی، در چستر نیویورک متولد شد. او فرزند دکتر ادوارد ارتون سینیور، زمینشناس فارغالتحصیل هاروارد، و مری جنینگز ارتون بود. خانواده او در ۱۸۶۵ به یلو اسپرینگز اوهایو نقل مکان کردند، جایی که پدرش ریاست مدرسه آمادگی کالج آنتیوک را بر عهده گرفت.
ارتون جونیور در ۱۸۸۴ با مدرک مهندسی معدن از دانشگاه ایالتی اوهایو فارغالتحصیل شد. او از ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۸ بهعنوان شیمیدان و سرپرست کورههای ذوب مشغول به کار بود و برای نخستین بار تولید آلیاژ فروسیلیکون را در آمریکا آغاز کرد. در ۱۸۹۴، او بهعنوان نخستین رئیس دانشکده مهندسی سرامیک دانشگاه ایالتی اوهایو منصوب شد؛ نخستین دانشکدهای از این نوع در آمریکا.
او همچنین از ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۶ و دوباره از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۵ بهعنوان رئیس دانشکده مهندسی خدمت کرد. ارتون به افتخار پدرش، کتابخانه یادبود ارتون را در ساختمان ارتون هال تأسیس کرد که بعدها به موزه زمینشناسی ارتون تبدیل شد.
در دوران جنگ جهانی اول، ارتون به ارتش آمریکا پیوست و در ۱۹۱۹ به درجه سرتیپ رسید. او همچنین از ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۶ بهعنوان زمینشناس ایالتی اوهایو خدمت کرد و اردوگاه مری ارتون را برای مادران جوان تأسیس نمود.
ارتون جونیور دو بار ازدواج کرد: نخست با مری پرنسس اندرسون (۱۸۸۸-۱۹۲۷) و سپس بامینا آلثیا ارتون (۱۹۲۸-۱۹۳۲).
او بنیانگذار شرکت استاندارد پیرومتریک کُن بود که هنوز هم فعال است. پس از مرگش در ۱۹۳۲، بنیاد خیریهای به نام او تأسیس شد.