اد مسی؛ هنرمند منتقد اجتماعی
اد مسی (Ed Massey) هنرمند آمریکایی است که مجسمههای انتقادی اجتماعی میسازد، نقاشیهای عمومی در ابعاد وسیع خلق میکند و دیوارنگارهایی برای حمایت از آگاهی محیطزیستی طراحی میکند. آثار او تاکنون در سطح بینالمللی به نمایش درآمدهاند.
مسی همچنین خالق و بنیانگذار برنامه «چهرههای امید» (POH) است؛ سازمانی غیرانتفاعی که در پروژههای هنری عمومی و بزرگمقیاس تخصص دارد و با هدف احیای مناطق محروم فعالیت میکند. طرحهای کپیرایتشده این سازمان، ایستگاههای نجات غریق، تاکسیهای شهر نیویورک و برجهای مراقبت پرواز را پوشاندهاند.
دوران جوانی و تحصیلات
مسی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (UCLA) کارشناسی خود را در سال ۱۹۸۷ و در دانشگاه کلمبیا کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۹۰ دریافت کرد. او در ابتدا رشته جامعهشناسی را در دانشگاه میخواند، اما برای مقطع تحصیلات تکمیلی، مسیر خود را به سمت هنر تغییر داد.
آثار عمومی
مجسمهها
مجسمههای مسی در رسانههای چاپی از جمله والاستریت ژورنال و فورچون به چاپ رسیدهاند.
«لباس عروس» (۱۹۹۸) برای عروس مسی، داون هریس ساخته شد؛ لباس مجسمهشدهای با دامنی به طول پنج فوت و ۱۰۶۰ گل رز که روی شبکه فولادی آویزان بود. روزنامه لسآنجلس تایمز آن را «بهشدت رمانتیک» توصیف کرد. این اثر در مرکز فرهنگی اسکیربال به نمایش درآمده است.
«نردبان شرکتی» (۱۹۹۰)، اثری ۱۹ فوتی که در کلمبیا، مریلند به نمایش گذاشته شد، به تقابل نابرابری در فرهنگهای شرکتی میپردازد. کارمندان کلیشهایِ شرکتی در حالی مجسمه شدهاند که بهشدت در حال بالا رفتن از نردبان یا «چوب چرب» هستند. یک مرد سفیدپوستِ موفق، بهطور ناپایداری در صدر نردبان قرار گرفته و این جایگاه را به قیمت از دست رفتن جایگاه اقلیتها به دست آورده است؛ از جمله زنانی که برای عبور از سقف شیشهای تلاش میکنند. این اثر بحثهای زیادی درباره شرایط رسیدن به موفقیت به راه انداخت و برخی معتقد بودند که «سیلی محکمی به صورت کسبوکارهاست». والاستریت ژورنال نوشت: «شاید بهتر بود این اثر را برعکس نصب میکردند.»
«کیشمات» (۱۹۹۲) یا «اُوته» در ژاپنی، نقد اجتماعی مسی را ادامه داد. در یک صفحه شطرنج طلایی، در یک سمت آمریکاییهای پراکنده از جمله دانشجویان تنبل، مرد بیکار، کارمندان درگیر نزاع داخلی و دانشمندان سرگردان قرار دارند که در حال «باختند به ژاپنیهای منضبط و همگون» به عنوان تهدید روبهرو هستند. این اثر که بازتابدهنده احساسات کلیشهای آن دوران بود، در یک برنامه ویژه دو قسمتی شبکه تلویزیونی توکیو، گفتمان جامعه را به جلو هل داد.
«اخلاق/مرگومیر» (۱۹۹۴) مجسمهای جنجالی است که پنجرهای بیپرده به تجاوز جنسی میگشاید. این اثر نخستین نمایش ملی کمپین مسی بود. نمایش همزمان در ۵ شهر، عناوین ملی را به خود اختصاص داد و ترافیک تقاطعهای لسآنجلس، شیکاگو، نیویورک، واشنگتن دیسی و میامی را مختل کرد. هر نصب شامل یادداشت روبروگرایانه هنرمند بود: «وحشت مکرر و غیرقابلانکار تجاوز جنسی حکم میکند که این مجسمه جسورانه، صریح و بدون عذرخواهی به نمایش درآید... افراد کمی به جز افسران پلیس، پیامدهای فوری تجاوز جنسی را میبینند.» لسآنجلس تایمز این اثر را «تالار عمومی برای وحشت خصوصی» نامید. سوزان مانیک از همین روزنامه نوشت: «هنرمند اد مسی و فعال فمینیست پگ یورکین برای برانگیختن بحثی از ساحل تا ساحل همپا شدهاند» و «مسی کهنهکار هنر منتقد اجتماعی است.»
«در تصویر» (۲۰۱۹) مجسمه ۷ فوتی مرد بیخانمانی است که لباسهای گشاد پوشیده و در سانتا مونیکا، کالیفرنیا به نمایش گذاشته شد. این مجسمه برای آن است که عموم «دیدگاه خود را درباره این مسئله بازنگری کنند و گفتمان خود را ارتقا دهند.» جان فیلیپس از رادیو KABC/AM790 در لسآنجلس دیلینیوز نوشت: «این مجسمه در واقع بنای تاریخی کاملی برای «فعالیتهای تنبلی» رهبران محلی ماست.»
نقاشیها
«سینکوپیشن» (۲۰۰۴) دیوارنگاری ۷۵۰۰ فوت مربعی و ۱۱ بخشی بود که از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۲ محله گیتوی کالور سیتی در خارج از استودیوهای سونی پیکچرز و تئاتر کرک داگلاس در لسآنجلس را زیبا میکرد. سانفرانسیسکو گیت آن را «نشان بصری امضاشده» نامید. این اثر با استفاده از تی به عنوان قلممو خلق شد. وقتی به دلیل بازسازی ملک قرار شد دیوارنگاری تخریب شود، مدرسه محله وستساید در مناقصه برنده شد تا این اثر را با دقت به مرکز آموزشی جدیدش در دل ری، کالیفرنیا منتقل کند.
«لختی در حرکت روی بلوار سانست» (۲۰۱۱) رنگ و بُعدی تازه به مرکز اجتماعی چاباد-لوباویچ میبخشد. این دیوارنگاری ۱۲۰ فوتی مسی در پاسیفیک پالیسیدز، کالیفرنیا، ورودی ساختمان را تزئین میکند. سانفرانسیسکو کرونیکل نوشت این دیوارنگاری «ظاهری مدرن و جوانپسند» به ملک پیشین گتیتراست میبخشد و «انفجار رنگی در نمای بلوار سانست است که رانندگان، دوندگان، عابران و بازدیدکنندگان چاباد را خوشامد میگوید.»
چهرههای امید
«چهرههای امید» (POH) در سال ۱۹۹۵ توسط برادران مسی تأسیس شد. این سازمان در ابتدا برنامهای هنردرمانی خلاقانه، داوطلبانه و غیرانتفاعی برای کودکان در بیمارستانهای اطفال بود. این تلاش مشترک برای خیر اجتماعی، از بازدیدهای بیمارستانی آغاز شد و به یک تجربه هنری-اجتماعیِ بزرگمقیاس و مستمر تبدیل گردید.
چهرههای امید بیش از ۱۵ پروژه را به سرانجام رسانده است، از جمله «برج امید» و «تابستان رنگ» در سال ۱۹۹۷. پروژههای سال ۲۰۱۹ شامل دیوارنگاری مرکز پیشگیری از خودکشی دیدی هیرش برای مرکز بحران خودکشی، و «شکلدهی به لسآنجلس» بود.
مسی چندین قلممو هنری ثبتاختراعشده یا در حال ثبت دارد که برای امکانپذیر کردن نقاشی برای کودکانی که در استفاده از قلممو دستی دچار مشکل هستند، طراحی شدهاند.
کتاب کودکان مسی در سال ۱۹۹۵ با عنوان «میلتون»، به تخیل و خلاقیت کودکانه میپردازد. این کتاب به همراه دومین اثر منتشرشده او، «جدلو: مدافع اعماق»، الهامبخش شکلگیری چهرههای امود بود.
زندگی شخصی
مسی در سال ۱۹۹۸ با داون هریس ازدواج کرد. این زوج دو فرزند دارند.