فرماندهی شرقی ارتش بریتانیا
فرماندهی شرقی یکی از فرماندهیهای منطقهای ارتش بریتانیا بود که مسئولیت سازماندهی نیروها، آموزش یگانها و پشتیبانی از دفاع سرزمینی را در بخشهایی از شرق انگلستان بر عهده داشت. این فرماندهی در طول بیش از یک قرن، چندین بار بازآرایی شد و در مقاطع حساسی مانند دو جنگ جهانی نقش مهمی ایفا کرد.
قرن نوزدهم
با آغاز جنگ بریتانیا با فرانسه در سال ۱۷۹۳، بریتانیای کبیر به چند منطقه نظامی تقسیم شد. در نیمه نخست قرن نوزدهم، قلمرو فرماندهی شرقی شامل شهرستانهای اسکس، سافک، نورفک، کمبریجشر، هانتینگدونشر و هرتفوردشر بود و مقر آن در کولچستر قرار داشت.
این فرماندهی پس از جنگهای ناپلئونی منحل شد، اما در سال ۱۸۶۶ با عنوان فرماندهی ناحیه شرقی دوباره تشکیل گردید. مقر آن بار دیگر در خانه پرچمدار، واقع در کولچستر، مستقر شد.
در ژانویه ۱۸۷۶، طرحی با عنوان «طرح بسیج نیروهای بریتانیای کبیر و ایرلند» منتشر شد. بر اساس این طرح، ارتش فعال به هشت سپاه تقسیم میشد که هرکدام بر پایه فرماندهیهای ناحیهای سازماندهی میشدند. سپاه نخست قرار بود درون فرماندهی شرقی و با مقر کولچستر تشکیل شود. این طرح در سال ۱۸۸۱ کنار رفت، زمانی که ناحیهها با عنوان جدید «فرماندهیهای ناحیهای» بازنامگذاری شدند.
قرن بیستم
برآوردهای ارتش در سال ۱۹۰۱ که با ابتکار سنت جان برودریک ارائه شد، امکان تشکیل شش سپاه را بر پایه شش فرماندهی منطقهای پیشبینی کرد. در سندی که در سال ۱۹۰۳ منتشر شد، قرار بود سپاه چهارم در قالب یک فرماندهی شرقی بازسازیشده تشکیل شود و ستاد آن در لندن قرار گیرد.
در آوریل ۱۹۰۳، سپهبد لرد گرنفل بهعنوان فرمانده موقت سپاه چهارم منصوب شد. او عنوان فرمانده کل نیروها را برای این سپاه بر عهده گرفت و نقش مهمی در شکلگیری ساختار جدید فرماندهی شرقی داشت.
جنگ جهانی اول
فرمان ارتش شماره ۳۲۴ که در ۲۱ اوت ۱۹۱۴ صادر شد، تشکیل «ارتش جدید» شامل شش لشکر را مجاز کرد. این نیروها از داوطلبانی تشکیل میشدند که به فراخوان ارل کیچنر پاسخ داده بودند؛ به همین دلیل نخستین ارتش جدید با نام «کا۱» شناخته میشد.
هر لشکر زیر مدیریت یکی از فرماندهیهای داخلی بریتانیا قرار میگرفت. فرماندهی شرقی نیز لشکری را سازمان داد که بعدها به لشکر دوازدهم شرقی تبدیل شد. در سپتامبر ۱۹۱۴، لشکر هجدهم شرقی نیز از دل برنامه کا۲ تشکیل شد.
در طول جنگ جهانی اول، ستاد فرماندهی شرقی در لندن بود. ابتدا این ستاد در ساختمان هارس گاردز مستقر شد و از فوریه ۱۹۱۶ به شماره ۵۰ پال مال لندن منتقل گردید. در سال ۱۹۱۹، مقر آن به شماره ۴۱ کوئینز گاردنز در بیزواتر جابهجا شد.
جنگ جهانی دوم
با آغاز جنگ جهانی دوم، ستاد فرماندهی شرقی دوباره در هارس گاردز قرار داشت، اما تا اکتبر ۱۹۳۹ به پادگان هانزلو منتقل شد. در آن زمان، یگانهای منظمی مانند لشکر چهارم پیادهنظام به این فرماندهی گزارش میدادند.
در سال ۱۹۴۱، ستاد فرماندهی به لوتون هو در بدفوردشر منتقل شد. در طول جنگ، لشکر هفتادوششم پیادهنظام ذخیره بهعنوان یگان آموزشی زیرمجموعه فرماندهی شرقی فعالیت میکرد.
پس از جنگ
پس از پایان جنگ، فرماندهی شرقی دوباره به پادگان هانزلو بازگشت. هنگام بازسازی ارتش سرزمینی در سال ۱۹۴۷، لشکر پنجاهوچهارم شرق انگلستان بهعنوان لشکر عملیاتی بازتشکیل نشد، اما تیپ ۱۶۱ پیادهنظام بهعنوان تیپ مستقل پیادهنظام در فرماندهی شرقی احیا گردید.
از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۶، تیپ ساحلی ۱۰۱ بر پادگانهای دفاع ساحلی ارتش سرزمینی نظارت داشت؛ روندی که تا برچیدهشدن توپخانههای ساحلی ادامه پیدا کرد.
در سال ۱۹۵۲، گزارش شد که فرماندهی شرقی شامل این یگانهاست: هنگ ۴۸ میدانی توپخانه سلطنتی در پادگان کرکی، کولچستر؛ هنگ ۴۹ میدانی توپخانه سلطنتی در کانتربری؛ هنگ ۴۷ ساحلی توپخانه سلطنتی در دوور؛ هنگ ۳۶ مهندسی ارتش در میدستون؛ و گردان نخست هنگ دوونشر در کولچستر.
در سال ۱۹۵۴، یک بلوکهاوس یکطبقه در ویلتون پارک، بیکونزفیلد، ساخته شد تا در صورت وقوع جنگ، ستادی محافظتشده برای فرماندهی شرقی فراهم کند. با این حال، در سال ۱۹۵۷ این طرح با برنامههای ایجاد مراکز منطقهای دولت جایگزین شد.
در سال ۱۹۶۸، فرماندهی شرقی منحل و در فرماندهی جنوبی بازآراییشده ادغام شد. ستاد جدید فرماندهی جنوبی در هانزلو مستقر شد و آخرین فرمانده کل فرماندهی شرقی، مسئولیت فرماندهی کل فرماندهی جنوبی را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۷۲، فرماندهی جنوبی همراه با دو فرماندهی جغرافیایی دیگر با فرماندهی راهبردی ارتش ادغام شد و فرماندهی تازهای با نام نیروهای زمینی بریتانیا پدید آمد.
مراکز آموزشی فرماندهی
بین سالهای ۱۹۴۱ و ۱۹۴۳، هر فرماندهی منطقهای ارتش بریتانیا حداقل یک مرکز آموزشی ایجاد کرد تا سربازگیرانی را که برای اعزام به خارج آماده میشدند، آموزش دهد. مراکز مستقر در فرماندهی شرقی عبارت بودند از:
- مرکز آموزشی پیادهنظام اسکس در پادگان وارلی که در ۱۴ اوت ۱۹۴۱ به مرکز آموزشی شماره ۱ تبدیل شد و با هنگ شهر لندن، یعنی رویال فیوزیلیهها، و هنگ اسکس وابستگی داشت. از ۲ ژوئیه ۱۹۴۱، بال ۵۱ آموزش فیزیکی نیز به آن افزوده شد.
- مرکز آموزشی پیادهنظام نورفک در پادگان بریتانیا که در ۱۴ اوت ۱۹۴۱ به مرکز آموزشی شماره ۲ تبدیل شد و با هنگ رویال نورفک و هنگ نورثهمپتونشر وابستگی داشت. از ۲ ژوئیه ۱۹۴۱، بال ۵۲ آموزش فیزیکی نیز به آن اضافه گردید.
- مرکز آموزشی پیادهنظام سافک در پادگان جبلالطارق که در ۱۴ اوت ۱۹۴۱ به مرکز آموزشی شماره ۳ تبدیل شد و با هنگ سافک و هنگ بدفوردشر و هرتفوردشر وابستگی داشت. از ۲ ژوئیه ۱۹۴۱، بال ۵۳ آموزش فیزیکی نیز به آن پیوست.
فرماندهان ارشد
در طول تاریخ فرماندهی شرقی، فرماندهان و فرماندهان کل متعددی مسئولیت آن را بر عهده داشتند. برخی از مهمترین آنها عبارت بودند از:
- ژنرال سر ویلیام هاو، از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۰
- ژنرال مارکیز کورنوالیس، از ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۲
- سپهبد ویلیام گرینفیلد، در سال ۱۸۰۲
- سرتیپ سر جیمز کریگ، از ۱۸۰۲ تا ۱۸۰۵
- سرتیپ سر جیمز پولتنی، از ۱۸۰۵ تا ۱۸۰۶
- سپهبد لرد چتم، از ۱۸۰۶ تا ۱۸۱۴
- سرتیپ سر جان بینگ، از ۱۸۱۵ تا ۱۸۱۹
- سرتیپ توماس تیدی، از ۱۸۶۶ تا ۱۸۶۹
- سرتیپ ریچارد فارن، از ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۰
- سپهبد فریمن موری، از ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۲
- سپهبد الکساندر همیلتون-گوردون، در سال ۱۸۷۲
- سرتیپ سر ادوارد گریتد، از ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۷
- سپهبد سر ریچارد کلی، از ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۸
- سپهبد ویلیام پولکسفن رادکلیف، از ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۲
- سرتیپ سر هنری کلیفورد، در سال ۱۸۸۲
- سپهبد رابرت وایت، از ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۶
- سرتیپ سر اِوِلین وود، از ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۹
- سرتیپ هنری بوکانان، از ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۲
- سپهبد جان گلین، از ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۶
- سرتیپ چارلز برنت، از ۱۸۹۶ تا ۱۸۹۸
- سرتیپ سر ویلیام گاتاکر، از ۱۸۹۸ تا ۱۸۹۹
- سرتیپ هنری آبادی، از ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۰
- سرتیپ سر ویلیام گاتاکر، از ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۳
- سرتیپ هربرت پلومر، از ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۴
- سرتیپ آرتور وین، از ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۵
- ژنرال لرد گرنفل، از ۱ آوریل ۱۹۰۳
- ژنرال لرد متوئن، از ۶ ژوئن ۱۹۰۴
- سپهبد لرد متوئن، از ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۸
- سپهبد سر آرتور پاگت، از ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۲
- سپهبد سر جیمز گریرسون، از ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴
- سپهبد سر چارلز وولکومب، از ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۵
- سپهبد سر لزلی راندل، از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶
- سپهبد سر جیمز ولف موری، از ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۷
- سپهبد سر هنری ویلسون، از ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۸
- ژنرال سر ویلیام رابرتسون، در سال ۱۹۱۸
- سپهبد سر چارلز وولکومب، از ۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹
- ژنرال لرد هورن، از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۳
- سپهبد سر جورج میلن، از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۶
- سپهبد سر والتر برثویت، از ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۷
- ژنرال سر رابرت ویگام، از ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۱
- ژنرال سر وب گیلمن، از ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳
- سپهبد سر سیریل دِوِرِل، از ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۶
- سپهبد سر ادموند آیرونساید، از ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸
- سپهبد سر گای ویلیامز، از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۱
- سپهبد لارنس کار، از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲
- سپهبد سر کنت اندرسون، از آوریل تا اوت ۱۹۴۲
- سپهبد سر جیمز گامل، از سپتامبر ۱۹۴۲ تا ژانویه ۱۹۴۴
- سپهبد سر کنت اندرسون، از ژانویه تا دسامبر ۱۹۴۴
- سپهبد سر آلن کانینگهام، از دسامبر ۱۹۴۴ تا اوت ۱۹۴۵
- سپهبد سر الیور لیس، از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷
- ژنرال سر اِوِلین بارکر، از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۰
- ژنرال سر جرالد تِمپلر، از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲
- سپهبد سر جورج ارسکین، از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳
- سپهبد سر جفری بورن، از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۴
- سپهبد سر فرانسیس فستینگ، از ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶
- سپهبد سر چارلز کلمن، از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۹
- سپهبد سر جیمز کاسلز، از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۰
- ژنرال سر جرالد لاتبوری، از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۱
- سپهبد سر رادریک مکلئود، از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵
- سپهبد سر جورج کول، از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۶
- سپهبد سر دیوید پیل ییتس، از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸
منابع و یادداشتها
این مقاله بر پایه اطلاعات تاریخی مربوط به فرماندهیهای ارتش بریتانیا، سازماندهی منطقهای نیروهای بریتانیایی و فهرست فرماندهان ارشد در دورههای مختلف تنظیم شده است.