دوروتی استیل دانر (۲۹ نوامبر ۱۹۱۴ – ۱۶ ژوئن ۲۰۰۱) پرستار نیروی دریایی آمریکا در جنگ جهانی دوم بود. او یکی از دوازده پرستاری بود که به نام «دوازده لنگر» شناخته میشدند و از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ توسط ژاپنیها اسیر شدند.
زندگی اولیه
دوروتی در سگینو، میشیگان متولد شد و در لانگ بیچ، کالیفرنیا بزرگ شد. او در سال ۱۹۳۲ در بیمارستان عمومی شهرستان لسآنجلس به عنوان پرستار آموزش دید.
خدمت در نیروی دریایی
قبل از پیوستن به نیروی دریایی در سال ۱۹۳۷، در دو بیمارستان کار کرد. ابتدا به بیمارستان بالبوا در سن دیگو و سپس در سال ۱۹۳۹ به بیمارستان دریایی کاناکائو در فیلیپین منتقل شد.
در ژانویه ۱۹۴۲، او و سایر پرستاران آمریکایی توسط نیروهای ژاپنی در مانیل اسیر شدند. آنها ابتدا به دانشگاه سن توماس و سپس در مه ۱۹۴۳ به اردوگاه زندان لوس بانوس منتقل شدند. با وجود کمبود شدید امکانات و سوءتغذیه، آنها یک درمانگاه برپا کردند و تا زمان آزادی اردوگاه در فوریه ۱۹۴۵ به اسرا کمک کردند.
دوروتی به دلیل شجاعتش مدالهای متعددی از جمله ستاره طلایی، ستاره برنزی و مدال اسیر جنگی دریافت کرد.
زندگی شخصی و میراث
پس از بازگشت به آمریکا، او در فروش اوراق قرضه جنگی مشارکت کرد و در سال ۱۹۴۷ پس از ازدواج از نیروی دریایی بازنشسته شد. او خاطرات خود را در کتابی با عنوان «چه راهی برای گذراندن جنگ: پرستاران اسیر نیروی دریایی در فیلیپین» منتشر کرد. دوروتی در سال ۲۰۰۱ در سن ۸۶ سالگی درگذشت و با احترام نظامی کامل در آرامگاه ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد.