پس از ترور نادرشاه در سال ۱۷۴۷ میلادی، امپراتوری افشاریان به سرعت فروپاشید. علیقلی، برادرزاده نادر، با عنوان ادیلشاه (پادشاه عادل) به تخت نشست و دستور قتلعام فرزندان و نوادگان نادر را صادر کرد، به جز شاهرخ ۱۳ ساله، پسر رضا قلی.
در همین زمان، احمدشاه درانی، خزانهدار سابق نادر، با تأسیس امپراتوری دورانی در شرق، استقلال خود را اعلام کرد. سرزمینهای شرقی ایران به تدریج بخشی از افغانستان کنونی شدند. عثمانیها نیز از این فرصت استفاده کردند و سرزمینهای از دست رفته در شرق آناتولی و میانرودان را بازپس گرفتند.
وضعیت شمال و جنوب ایران
در شمال، اراکلی دوم و تیموراز دوم که توسط نادرشاه به حکومت کاختی و کارتلی رسیده بودند، از بیثباتی استفاده کردند و استقلال عمل گرجستان را اعلام نمودند. اراکلی دوم پس از مرگ تیموراز دوم، هر دو منطقه را متحد کرد و پادشاهی کارتلی-کاختی را تشکیل داد.
در غرب ایران، آزادخان افغان تا سال ۱۷۵۰ کنترل سرزمینهای بین رود ارس و دریاچه ارومیه را به دست گرفت، اما پس از تصرف اصفهان و شیراز، تا سال ۱۷۵۸ تمام سرزمینهایش را به کریمخان زند واگذار کرد. قبایل بختیاری و زند نیز بر سر کنترل غرب ایران با جنگسالاران محلی درگیر شدند.
سرنوشت نهایی سرزمینها
در قرن نوزدهم، بسیاری از این سرزمینها از جمله گرجستان شرقی، داغستان، و بخشهای جنوبی ایران، در جریان جنگهای ایران و روسیه به طور دایم به امپراتوری روسیه الحاق شدند.