مهارکننده انتشار: نخستین تلاش برای همجوشی
مهارکننده انتشار، نخستین تلاش شناختهشده برای ساخت دستگاه همجوشی هستهای بود که در بهار ۱۹۳۸ در آزمایشگاه لانگلی کمیته مشورتی ملی هوانوردی (NACA) آغاز شد. این پروژه توسط آرتور کانتروویتز و رئیس او، ایستمن جیکوبز، طراحی شد. آنها نام فریبندهای برای پروژه انتخاب کردند تا از شناسایی آن توسط مقر NACA در واشینگتن جلوگیری کنند، زیرا معتقد بودند در غیر این صورت پروژه لغو خواهد شد.
این دستگاه از بسیاری جهات شبیه به طراحیهای راکتورهای همجوشی محصورسازی مغناطیسی توروسی بود که در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ ظهور کردند. تفاوت اصلی در استفاده از امواج رادیویی برای گرمایش پلاسما و میدان مغناطیسی تنها برای مهار، نه فشردهسازی، بود.
چالشهای فنی و توقف پروژه
پس از آزمایشهای اولیه که نشانهای از آزادسازی انرژی بالا نشان نداد، جورج ویلیام لوئیس، مدیر NACA، پروژه را متوقف کرد. بعدها مشخص شد که طراحی ساده توروس نمیتواند پلاسما را به درستی مهار کند، زیرا میدان مغناطیسی در خارج از محفظه ضعیفتر از داخل بود، باعث منحرف شدن پلاسما به سمت دیوارهها میشد.