مقدمه
آتلانتا در اوایل دهه ۱۹۲۰ نقش بزرگی در معرفی نخستین هنرمندان ضبطشده موسیقی کانتری داشت. بسیاری از مردم منطقه آپالاشیا، از جمله فیدلین جان کارسن، برای کار در کارخانههای پنبه به آتلانتا و اطراف آن آمده بودند و موسیقی خود را نیز با خود آورده بودند.
این شهر برای دو دهه مرکز مهم ضبط موسیقی کانتری و برای چهار دهه کانون اجرای زنده باقی ماند؛ جایگاهی که تا آغاز نخستین برنامههای تلویزیونی کانتری در ایستگاههای محلی آتلانتا در دهه ۱۹۵۰ ادامه یافت.
آغازها و تأثیرها
بخش بزرگی از مخاطبان و بسیاری از هنرمندان صحنه کانتری آتلانتا در سه شهرک کارخانهای اصلی منطقه زندگی میکردند: کبیجتاون، محلهای در خود آتلانتا؛ چاتاهوچی، که امروز در محدوده شمالغربی شهر قرار دارد و با نام ویلیِر میل ویلیج شناخته میشود؛ و اسکاتدیل، درست در شمالشرقی دیکیتِر.
صحنه کانتری آتلانتا از موسیقی فولکلور آپالاشیا، موسیقی آفریقاییتباران آمریکا، بهویژه بلوز و تأثیراتی از صحنه موسیقی خیابان دیکیتِر، و همچنین گاسپل شکل گرفت. اولین ضبط شناختهشده از «کانتری-بلوز» احتمالاً در سال ۱۹۲۴ در آتلانتا و با اجرای اد اندروز انجام شد.
گردهماییهای سالانه نوازندگان ویولن محلی موسیقی قدیمی جورجیا از ۱۹۱۳ تا ۱۹۳۵ در آتلانتا برگزار میشد و یکی از نشانههای مهم جایگاه این شهر بهعنوان بازار موسیقی کانتری بود. فیدلین جان کارسن، افسانه ویولن محلی، در نخستین دوره سال ۱۹۱۳ مقام چهارم را به دست آورد.
رادیو و تلویزیون
سیگنال رادیو WSB تا مناطق روستایی دور هم میرسید و در ساختن ستارههای موسیقی کانتری نقشی مهم داشت؛ کاری شبیه به نقش WSM در نشویل.
معروفترین برنامه کانتری این رادیو WSB Barn Dance بود. از اوت ۱۹۲۶ تا اکتبر ۱۹۲۸، بنیاد کشاورزی سیرز برنامهای رادیویی به نام Dinner Bell R.F.D. برگزار میکرد که از برج سیرز آتلانتا، امروز پونس سیتی مارکت، پخش میشد.
آر.اف.دی. مخفف باشگاه «دموکراسی کشاورزان رادیویی» بود. این برنامه سه بار در هفته، میان ظهر و یک بعدازظهر، از رادیو WSB پخش میشد و نوازندگان موسیقی قدیمی و گروههای سازهای زهی را به مخاطبان معرفی میکرد.
جز WSB Barn Dance و چند استثنا، بیشتر برنامههای رادیویی کانتری آتلانتا تا اوایل دهه ۱۹۵۰ از پخش بازماندند و ایستگاهها بیشتر موسیقی ضبطشده پخش کردند. با این حال، در دهه ۱۹۵۰ چند برنامه تلویزیونی کانتری محلی از شبکههای WAGA، WLTV و WSB-TV پخش شد.
بسیاری از نوازندگان بومی پس از این دوره به موسیقی بلوگرس روی آوردند، مسیر شغلی دیگری برگزیدند یا برای ادامه فعالیت حرفهای به نشویل رفتند.
افول آتلانتا بهعنوان مرکز کانتری
تدریجاً پس از دهه ۱۹۳۰، نشویل به پایتخت موسیقی کانتری تبدیل شد. افزون بر آن، گرایش آتلانتا به هنرهای شهریتر و مرفهتر، هم صحنه گروههای هیلبیلی و هم صحنه بلوز را به حاشیه راند.
از دهه ۱۹۴۰ تا میانه دهه ۱۹۵۰، مردم آتلانتا همچنان از صحنه زنده و پویای موسیقی کانتری حمایت میکردند، اما این شهر دیگر مرکز بزرگ ضبط موسیقی نبود. کوچ سفیدپوستان به حومهها در نهایت ترکیب جمعیتی آتلانتا را دگرگون کرد و آن را به شهری با اکثریت آفریقاییتبار تبدیل کرد؛ شهری که بسیاری از نشانههای فرهنگی جنوب، از جمله موسیقی کانتری، در آن کمرنگتر شد.
هنرمندان دهههای ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۰
از نوازندگان شاخص فعال در صحنه موسیقی آتلانتا از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۰ میتوان به این چهرهها اشاره کرد:
- فیدلین جان کارسن
- گید تنر و اسکلت لیکرز
- جان دیلشاو
- باد لندرس
- جورجیا یلو همِرز
- بیل چیتوود
- چارلز ای. مودی
- چارلز میچل، ترانهسرا
- ارل جانسون، نوازنده فیدل
- فیل ریو
- جیمی راجرز که در سال ۱۹۲۸ آهنگ Waiting for a Train را در آتلانتا ضبط کرد
- اندرو و جیم بکستر
- بیل لوری
- رابرت مورلند استنلی
هنرمندان بعدی و امروزی
از چهرههای بعدی موسیقی کانتری که در آتلانتا فعال بودند میتوان به جری رید و کنی راجرز اشاره کرد. امروز منطقه کلانشهری آتلانتا خانه آلن جکسون، جیسون آلدین، زک براون بند، شوگرلند، ری استیونز و تراویس تریت است.
منابع و موضوعات مرتبط
- موسیقی آتلانتا
- موسیقی کانتری آمریکا
- تاریخ آتلانتا