پیوستگی در معماری
پیوستگی (Concatenation) تکنیکی در معماری است که با زنجیرهکردن عناصر جداگانه در نماهای بلند، وحدت بصری ایجاد میکند. این روش با استفاده از ستونهای نیمبرآمده یا ستونهای چسبیده به دیوار، همراه با طاقهای گرد یا مجموعهای از طاقها، دیوارها را منظم و ساختارمند میکند.
در این تکنیک، معمولاً دو نظم سلسلهمراتبی روی هم قرار میگیرند: نظم فرعی که طاق را پشتیبانی میکند و نظم اصلی که طاق را در زیر تیرهای افقی خود قرار میدهد. این روش با سرلیانا (Serliana) تفاوت دارد، زیرا سرلیانا از یک نظم واحد برای پشتیبانی هم طاقها و هم تیرهای افقی استفاده میکند.
تاریخچه
پیوستگی در معماری روم باستان بهصورت منفرد (مانند طاقهای پیروزی) یا بهصورت سری، و همچنین در بناهای چندسطحی مانند کلوسئوم مورد استفاده قرار میگرفت. این تکنیک در نیمه اول قرن پانزدهم میلادی دوباره مورد توجه قرار گرفت و به یکی از عناصر اساسی معماری کلاسیک تبدیل شد. در معماری رنسانس، پیوستگی در انواع ساختمانها، حیاطهای داخلی و صومعهها بهطور گستردهای استفاده شد. معمارانی مانند ویلیام کنت و پالادیانها از نماهای پیوستگی برای ایجاد وحدت بصری استفاده کردند.