کاستانتس: سازی با ریشههای باستانی
کاستانتس، همچنین با نامهای کلاکرز یا پالیوس شناخته میشود، سازی کوبهای است که در موسیقی کشورهای مختلف از جمله اسپانیا، کالو، موریش، عثمانی، ایتالیا، مکزیک، سفاردی، سوئیس و پرتغال استفاده میشود. این ساز از دو پوسته مقعر تشکیل شده که با یک رشته به هم متصل هستند. نوازنده با نگه داشتن آنها در دست، صداهای ریتمیک، پارسگونه یا لرزشهایی ایجاد میکند.
به طور سنتی، کاستانتس از چوب سخت (مانند چوب فندق) ساخته میشود، اما امروزه فیبر گلاس نیز محبوبیت یافته است. نوازندگان معمولاً از دو جفت کاستانتس استفاده میکنند، یکی در هر دست، که هر جفت صدایی با ارتفاع کمی متفاوت تولید میکند.
تاریخچه و کاربرد در موسیقی
منشأ دقیق کاستانتس مشخص نیست، اما استفاده از چوبدستیهای دستی برای همراهی رقص، به دوران باستان در یونان و مصر بازمیگردد. در دوره باروک، کاستانتس در رقصها و آثار آهنگسازانی مانند ژان-باپتیست لولی نقش پررنگی داشت.
در اسپانیا، کاستانتس اغلب توسط خوانندگان یا رقاصان فلمنکو استفاده میشود. رقص سنتی «سویلاناس» معمولاً با کاستانتس اجرا میشود. همچنین در باله «اسکولابولرا» نیز از این ساز استفاده میگردد.
کاستانتس در موسیقی کلاسیک
کاستانتس در آثار کلاسیک نیز حضور داشته است. به عنوان مثال، در اپرای «کارمن» اثر ژرژ بیزت برای القای فضای اسپانیایی استفاده شده است. همچنین در «رقص هفت حجاب» از اپرای سالومه اثر ریچارد استراووس و اپرای «تانهويزر» اثر ریچارد واگنر شنیده میشود.
انواع کاستانتس
در ارکستر یا گروههای موسیقی، گاهی کاستانتس به دستهای متصل میشود یا روی پایهای سوار میگردد تا نواختن آن آسانتر شود. این نوع کاستانتس، به ویژه در اجراهای ارکسترال، برای تولید ریتمهای پایدار و بلند استفاده میشود.