زندگینامه کارلوس گارای ویلامیل
کارلوس خوان گارای ویلامیل، متولد ۱۲ آوریل ۱۸۸۱ در پونس، پورتوریکو، آخرین کالسکهران این شهر بود. او از خانوادهای از کالسکهرانان بود و از کودکی با این حرفه آشنا شد. با وجود تحصیلات اندک، از ۲۷ سالگی بهطور رسمی بهعنوان کالسکهران فعالیت خود را آغاز کرد و بیش از ۷۰ سال به این حرفه ادامه داد.
نقش او در پونس
در اوایل قرن بیستم، کالسکههای اسبکشش اصلیترین وسیله حملونقل در پونس بودند. با ورود خودروها، این کالسکهها بهتدریج به جاذبهای گردشگری تبدیل شدند. گارای ویلامیل تا دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به فعالیت خود ادامه داد و به آخرین کالسکهران شهر بدل شد. شهرداری پونس برای حفظ این سنت، به او حقوقی اندک پرداخت میکرد تا به گردشگران خدمات کالسکهرانی ارائه دهد.
مرگ و بزرگداشت
گارای ویلامیل در ۲۰ سپتامبر ۱۹۸۱ در سن ۱۰۰ سالگی درگذشت و در گورستان سیویل پونس به خاک سپرده شد. در ۱۹۸۳، شهردار پونس از او بهعنوان افسانه محلی تقدیر کرد و پلاکی به یادبود او در ساختمان شهرداری نصب شد. در ۱۹۸۷، پایانه حملونقل عمومی شهر به نام او نامگذاری شد.
گارای ویلامیل در فرهنگ عامه
او در ترانه سالسای «پونس» اثر هکتور لاویه نیز مورد اشاره قرار گرفته است. همچنین، نقاشی «کالسکههای پونس» اثر میگل پو، که در موزه هنر پونس نگهداری میشود، به صنعت کالسکهرانی و نقش گارای ویلامیل اشاره دارد.