اردوگاه کونکوردیا، واقع در دو مایلی شمال و یک مایلی شرق شهر کونکوردیا در ایالت کانزاس، از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ بهعنوان بزرگترین اردوگاه اسیران جنگی در این ایالت فعالیت میکرد. این اردوگاه عمدتاً میزبان اسیران ارتش آلمان بود که در نبردهای آفریقا دستگیر شده بودند.
با گنجایش بیش از ۴۰۰۰ اسیر (برخی منابع تا ۸۰۰۰ نفر را ذکر کردهاند)، اردوگاه شامل ۳۰۰ ساختمان و ۸۰۰ سرباز آمریکایی برای مدیریت آن بود. اسیران با قطار به اردوگاه منتقل میشدند و بلافاصله در فعالیتهای کشاورزی محلی مشارکت میکردند.
زندگی روزمره
اسیران در اردوگاه به فعالیتهایی مانند ورزش، شنیدن موسیقی و شرکت در دورههای آموزشی دانشگاه کانزاس میپرداختند. تعاملات بین اسیران و محلیها عمدتاً دوستانه بود و تنها تعداد کمی تلاش برای فرار گزارش شد که هیچکدام موفق نبودند.
اسیران مشهور
- کارل براخر، تاریخدان
- هارالد دیلمان، معمار و نویسنده
- راینهرد موهن، مالک شرکت رسانهای برتلسمان
بازگشت به آلمان
در پاییز ۱۹۴۵، اسیران به آلمان بازگشتند، برخی با خاطرات خوش از کانزاس. فرانتس کرامر از گوندلفینگن آلمان گفت: «هیچ دلیلی برای انتقاد از مقامات آمریکایی نبود. ما به خوبی مورد رفتار قرار گرفتیم و کمی از شیوه زندگی آمریکاییها را آموختیم.»
اردوگاه امروز
بخشی از سازههای اردوگاه مانند انبار اسیران، باشگاه افسران و برج نگهبانی مرمت شدهاند. زمینهای اردوگاه امروزه عمدتاً برای کشاورزی استفاده میشود، اما برخی خانهها نیز در آن ساخته شدهاند. اسناد و آثار هنری اسیران در موزه تاریخی شهرستان کلاد نگهداری میشود.