رسوایی آنتی-دی در ایرلند
در سال ۱۹۹۴، هیئت خدمات انتقال خون ایرلند (BTSB) فاش کرد که یک محصول خونی توزیعشده در سال ۱۹۷۷ برای درمان مادران باردار، آلوده به هپاتیت C بوده است. این رسوایی پس از گزارش یک گروه کارشناسی آشکار شد که نشان میداد BTSB در سال ۱۹۹۱ نیز محموله آلوده دیگری تولید کرده است.
دولت ایرلند برای بررسی این پرونده یک هیئت تحقیق تشکیل داد و برای جبران خسارت قربانیان اقدام کرد. با این حال، روند رسیدگی به شکایات زنان بیمار، برخی در مراحل پایانی بیماری، با تأخیر و موانع مواجه شد.
پیشینه
BTSB مسئول تولید و تأمین محصولات خونی برای درمان بیماریهای مرتبط با خون است. در سال ۱۹۷۰، این هیئت تولید آنتی-دی را برای درمان مادران باردار با گروه خونی Rh منفی آغاز کرد.
اگر پس از آزمایش خون نوزاد، عامل Rh او با مادر ناسازگار باشد، تزریق آنتی-دی میتواند از بروز بیماری همولیتیک در بارداریهای آینده جلوگیری کند.
آلودگی سال ۱۹۷۷
در سال ۱۹۷۶، زنی باردار (با نام مستعار «بیمار X») تحت درمان دکتر مکگینس قرار گرفت. پلاسمای او بدون رضایت وی برای تولید آنتی-دی استفاده شد و منجر به آلودگی ۱۶ محموله توزیعشده در سال ۱۹۷۷ گردید.
با وجود آگاهی از آلودگی، BTSB به توزیع این محمولهها ادامه داد و تا سال ۱۹۹۰ که آزمایش هپاتیت C توسعه یافت، ابزاری برای تشخیص آلودگی وجود نداشت.
پاسخ دولت و جبران خسارت
پس از افشای رسوایی، دولت برنامه غربالگری ملی هپاتیت C را راهاندازی کرد. گروههای حمایتی مانند «اقدام مثبت» و «ترانسفوزیون مثبت» تشکیل شدند تا حقوق قربانیان را پیگیری کنند.
دادگاههای جبران خسارت برگزار شد، اما روند آن با انتقادات و موانع حقوقی همراه بود. پرونده بریجی مککول، زنی که به دلیل آلودگی جان خود را از دست داد، نقطه عطفی در افشای حقایق بود.