نبرد بریتانیا
نبرد بریتانیا نبردی هوایی در جنگ جهانی دوم بود که در آن نیروی هوایی سلطنتی (RAF) و نیروی هوایی ناوگان سلطنتی (FAA) از بریتانیا در برابر حملات گسترده نیروی هوایی آلمان نازی (لوفتوافه) دفاع کردند. این نبرد از ۱۰ ژوئیه تا ۳۱ اکتبر ۱۹۴۰ به طول انجامید و اولین نبرد نظامی بود که کاملاً در هوا انجام شد.
هدف اصلی آلمان وادار کردن بریتانیا به پذیرش صلح بود. در ژوئیه ۱۹۴۰، محاصره هوایی و دریایی آغاز شد و لوفتوافه عمدتاً به کاروانهای دریایی، بنادر و مراکز حمل و نقل مانند پورتسموث حمله کرد. در ۱ اوت، لوفتوافه مأموریت برتری هوایی بر RAF را دریافت کرد تا فرماندهی جنگندههای RAF را از کار بیندازد. با پیشرفت نبرد، لوفتوافه به کارخانههای تولید هواپیما و زیرساختهای استراتژیک نیز حمله کرد و در نهایت به بمباران تروریستی مناطق سیاسی و غیرنظامیان روی آورد.
آلمان پس از پیروزی سریع در نبرد فرانسه، بریتانیا را در معرض تهدید تهاجم دریایی قرار داد. با این حال، فرماندهی عالی آلمان مشکلات یک حمله دریایی را در حالی که ناوگان سلطنتی کانال مانش و دریای شمال را کنترل میکرد، درک کرد. در ۱۶ ژوئیه، هیتلر دستور تهیه عملیات شیر دریایی را به عنوان یک تهاجم احتمالی آبی-خاکی و هوابرد به بریتانیا صادر کرد. در سپتامبر، حملات شبانه فرماندهی بمبافکنهای RAF، آمادهسازی قایقهای تبدیلشده آلمانی را مختل کرد و ناتوانی لوفتوافه در شکست RAF، هیتلر را مجبور به به تعویق انداختن و در نهایت لغو عملیات شیر دریایی کرد.
نبرد بریتانیا نام خود را از سخنرانی وینستون چرچیل در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۰ در مجلس عوام گرفت: «آنچه ژنرال ویگاند نبرد فرانسه نامید، به پایان رسید. انتظار میرود نبرد بریتانیا آغاز شود.»