آگوستین دیلی: زندگی و میراث
آگوستین دیلی (۲۰ ژوئیه ۱۸۳۸ – ۷ ژوئن ۱۸۹۹)، یکی از تأثیرگذارترین چهرههای تئاتر آمریکا در قرن نوزدهم بود. او بهعنوان منتقد تئاتر، مدیر صحنه، نمایشنامهنویس و اقتباسگر، نخستین کارگردان شناختهشده تئاتر آمریکا به شمار میرود. دیلی با کنترل سختگیرانه بر تمام جنبههای تولیدات خود، قوانینی 엄سخت برای بازیگران وضع کرد و لقب «خودکامۀ صحنه» را به دست آورد.
دیلی در پلیموث، کارولینای شمالی، متولد شد و در نیویورک تحصیل کرد. او از نوجوانی به تئاتر علاقهمند شد و به گروههای آماتور پیوست. از سال ۱۸۵۹ بهعنوان منتقد تئاتر در روزنامههای نیویورک فعالیت کرد و با نمایشنامههایی مانند «زیر نور گاز» (۱۸۶۷) به شهرت رسید.
تأسیس تئاتر دیلی
در ۱۸۷۹، دیلی تئاتر خود را در برودوی نیویورک افتتاح کرد و در ۱۸۹۳ شعبهای در لندن تأسیس نمود. او با گردآوری گروهی از بازیگران برجسته، از جمله آدا ریهان، به شهرت بینالمللی دست یافت. دیلی با اقتباس از آثار خارجی و احیای کمدیهای شکسپیری، سبک جدیدی در تئاتر آمریکا معرفی کرد.
او بازیگرانی مانند کلارا موریس، مود آدامز و موریس باریمور را پرورش داد و تورهای بینالمللی برگزار کرد. دیلی به دلیل حمایت از بازیگران ناشناخته، لقب «آگوستین کوچولو» را میان همکاران کسب کرد.
آثار برجسته
- زیر نور گاز (۱۸۶۷): ترکیبی از واقعگرایی و ملودرام، با صحنهای معروف از بستن قهرمان به ریل راهآهن.
- یک جرقه برق (۱۸۶۸): ملودرامی پر از صحنههای هیجانانگیز آب و آتش.
- افق (۱۸۷۱): اقتباسی از داستان برت هارت درباره گسترش غرب آمریکا.
دیلی معتقد بود تئاتر باید هم سرگرمکننده و هم بازتابدهندۀ مسائل اجتماعی باشد.
انتقادات و میراث
جورج برنارد شاو، منتقد تئاتر، دیلی را بهخاطر کوتاه کردن آثار شکسپیر و اجرای غیرمتعارف آنها نقد کرد. با این حال، دیلی در ۱۸۹۴ مدال لائتر را از دانشگاه نتردام دریافت کرد.
کتابخانه ارزشمند او پس از مرگش در پاریس به حراج گذاشته شد. دیلی با آثارش، از جمله «وافینگتون: ادای احترام به بازیگر و زن» (۱۸۸۸)، جایگاهی پایدار در تاریخ تئاتر آمریکا یافت.