آن وایلی؛ بردهای که در دارگاه تاریخ گم شد
آن وایلی (یا وایلی؛ متوفی ۲۶ مارس ۱۷۷۷)، بردهای بود که به جرم سرقت در دیترویتِ آن زمان (بخشی از استان کبکِ تحت کنترل بریتانیا) به دار آویخته شد. او تنها فرد سیاهپوست و یکی از دو زنی است که به صورت قانونی در میشیگان اعدام شدهاند؛ و تنها زنی است که هویتش در سوابق تاریخی ثبت شده است.
سرقت از ارباب و آتشزنی برای پنهانکردن جرم
وایلی در مالکیت مشترک جیمز ابوت و توماس فینچلی، دو تاجر خز بود که نزدیک قلعه دیترویت مغازهای داشتند، قرار داشت. اینکه چگونه و چه زمانی به دست آنها افتاد، مشخص نیست. در اواسط سال ۱۷۷۴، وایلی متهم به سرقت مجموعهای از اقلام از اربابانش شد؛ از جمله کیسهای حاوی شش گینی، یک دستمال گردن، دو جفت کفش زنانه و یک تکه پارچه پشمی. ژان کونتانسینو (احتمالاً کارگر قراردادی) نیز به عنوان همدست متهم شد، اما چارلز لاندری، کارگر سوم، با اعتراف به جرمش آزاد شد؛ هر دو مرد خز راشو و سگ آبی دزدیده بودند. وایلی و کونتانسینو همچنین به آتشزنی متهم شدند؛ چرا که گمان میرفت برای پاککردن ردپایشان آتش افروختهاند.
محاکمه و اعدامی که با فریب تمام شد
پس از دستگیری، وایلی و کونتانسینو تا اواسط ۱۷۷۶ در قلعه دیترویت زندانی ماندند تا اینکه محاکمه شدند. فیلیپ دوجان، کاتب شهر و قاضی صلح، برای آنها دادگاه با هیئت منصفه ترتیب داد. آنها به دلیل نبود شواهد مستقیم از آتشزنی تبرئه شدند، اما به جرم سرقت محکوم گشتند؛ کونتانسینو شهادت داده بود که وایلی «مغز متفکر» این نقشه بوده است. از آنجا که قلعه اخیراً شاهد سرقتهای خرد متعددی بود، دوجان خواست از آنها عبرتی برای دیگران بسازد. او حکم اعدام صادر کرد که توسط هنری همیلتون، ستوانفرماندار، نیز تأیید شد.
وایلی و کونتانسینو در ۲۷ مارس ۱۷۷۷ به صورت علنی اعدام شدند. بر اساس برخی منابع، دوجان به وایلی وعده عفو داد به شرطی که خودش کونتانسینو را اعدام کند، چون هیچکس دیگری حاضر به انجام این کار نبود. او این کار را انجام داد، اما «به قدری ناشیانه که تماشاچیان از دستوپا زدن قربانی وحشتزده شدند»؛ با این حال، در نهایت خودش نیز به دار آویخته شد.