خاندان آل داوود
آل داوود، خاندانی شناخته شده از مالکان بزرگ ایران، اصالتاً اهل شهرستان خور و بیابانک هستند. این خانواده پیش از اصلاحات ارضی و انحلال نظام ارباب-رعیتی در جریان انقلاب سفید، مالکیت بخشهای وسیعی از زمینها را در اختیار داشتند.
ریشه این خاندان به حاج سید میرزا قاضی (متوفی ۱۸۷۵ میلادی) میرسد؛ مردی عارف که همعصر با یغما جندقی، شاعر برجسته اوایل قرن نوزدهم ایران، بود. میان قاضیِ مؤمن و باتقوا و یغمای بیدین، کشمکشی طولانی درگرفت و هر یک دیگری را در اشعار و نامههای بسیاری مورد طعن و کنایه قرار دادند. برای پایان دادن به این مناقشه، فاطمه، نواده یغما، به عقد حبیبالله، تنها پسر قاضی، درآمد. از این ازدواج سه پسر حاصل شد که دو تن از آنها به شاعران و چهرههای ادبی برجستهای بدل گشتند: میرزا اسدالله و میرزا اقبال.
میرزا اقبال در حرفه ادبی خود ماهرتر از برادرش بود، اما به جز تعداد کمی شعر، بیشتر آثارش از میان رفته است. میرزا اسدالله مردی ادیب و مستعد در خوشنویسی بود و استعداد برجسته او در بداههسرایی شعر تجلی یافت. او لقب افتخارآمیز «منتخب السادات» را از یکی از شاهان قاجار دریافت کرد. سالها به عنوان منشی حکام خور و بیابانک خدمت کرد و در سال ۱۹۳۲ میلادی در بیابانک درگذشت. او با فاطمه یغمایی، نواده احمد صفایی (پسر یغما)، ازدواج کرد. حاصل این ازدواج ده فرزند بود که برجستهترین آنها عبارتند از: حبیب یغمایی (۱۹۰۱-۱۹۸۴) و عبدالحسین آل داوود (۱۸۹۶-۱۹۵۶).
حبیب یغمایی شاعر، نویسنده و روزنامهنگار و بنیانگذار و مدیر مجله یغما بود. عبدالحسین آل داوود نیز خوشنویس و شاعری ماهر بود که با تخلص «ادیب» شعر میسرود.