پل آجی چای، بنایی تاریخی در شمال غربی تبریز بر روی رودخانه آجی چای، نقش مهمی در ارتباط تبریز با مناطق شمال غربی آذربایجان و مسیرهای تجاری به ترکیه و روسیه ایفا کرده است. این پل همچنین بخشی از جاده ابریشم بوده و در اتصال شرق و غرب این جاده تجاری حیاتی عمل میکرده است.
در طول تاریخ، پل آجی چای بارها به دلیل بلایای طبیعی و جنگهای منطقهای آسیب دیده و بازسازی شده است. آخرین بازسازی عمده آن در قرن نوزدهم، در دوران حکومت عباس میرزا و به دست معمار حاج سید حسین تاجر انجام شد. این پل دارای ۱۶ دهانه با طول کلی ۱۰۵ متر و عرض ۵ متر است. به دلیل بازسازیهای مکرر، معماری آن یکدست نیست؛ سه دهانه به شکل نیمدایره و بقیه به شکل زیگزاگ هستند.
اخیراً سازمان میراث فرهنگی ایران اقدام به مرمت این پل کرده و آن را با شماره ۲۵۱۶ در فهرست میراث ملی ایران ثبت کرده است. در نیمه دوم قرن گذشته، پلی جدید در کنار پل باستانی ساخته شد و ترافیک به پل جدید منتقل شد. امروزه پل قدیمی تنها برای عابران پیاده قابل دسترسی است.