گالری هنری کونستکرینگ
گالری هنری کونستکرینگ (به اندونزیایی: Galeri Seni Kunstkring) ساختمانی تاریخی در جاکارتا مرکزی، اندونزی است. این بنا در سال ۱۹۱۴ به طراحی معمار هلندی پ.ا.ی. موژن ساخته شد و ابتدا میزبان انجمن هنری محلی بود. پس از تغییر کاربریهای متعدد، در سال ۲۰۱۱ مرمت شد و امروزه طبقه فوقانی آن به گالری هنری و طبقه همکف به رستوران تبدیل شده است.
تاریخچه
کونستکرینگ دومین بنایی است که موژن در جاکارتا طراحی کرد. این بنا به عنوان نمادی مدنی برای استقبال از بازدیدکنندگان منطقه مسکونی منتنک ساخته شد. هدف از ساخت آن تبدیل شدن به مرکز فرهنگی باتاویا در اوایل قرن بیستم بود. موژن خود ابتدا دبیر و سپس رئیس (۱۹۱۰) انجمن هنری باتاویا بود که برای ترویج هنرهای تجسمی و تزئینی تأسیس شده بود.
ساخت این بنا با اهدای زمینی از سوی یکی از شرکتهای ساختمانی مشارکتکننده در ساخت منطقه مسکونی منتنک امکانپذیر شد. ساخت آن در سال ۱۹۱۳ آغاز و در ۱۷ آوریل ۱۹۱۴ توسط الکساندر ویلهلم فردریک ایدنبورگ، فرماندار کل هند شرقی هلند، افتتاح شد. با اجاره طبقه همکف به مصارف تجاری، کونستکرینگ جریان نقدی برای عملیات خود ایجاد کرد. این گالری تاریخی آثار هنرمندان مشهور اروپایی مانند ونسان ون گوگ، پابلو پیکاسو، پل گوگن، پیت اوبرگ و مارک شاگال را به نمایش گذاشته است.
این بنا تا سال ۱۹۴۲ میزبان کونستکرینگ بود و سپس به عنوان دفتر مرکزی شورای عالی اسلام اندونزی (۱۹۴۲–۱۹۴۵) و پس از آن به عنوان اداره مهاجرت جاکارتا مرکزی (۱۹۵۰–۱۹۹۷) استفاده شد.
در سال ۱۹۹۷، بنا به تومی سوهارتو فروخته شد و به حال خود رها شد. دزدان اجزای آن را غارت کردند و قابهای پنجره و پلهها به بازار سیاه فروخته شدند. در سال ۲۰۰۳، به دستور استاندار وقت، سوت یوسو، دولت بنا را بازخرید کرد. نماي بنا به تدریج مرمت شد، هرچند بدون پارامترهای مشخص. بسیاری از عناصر ساختاری و تزئینی به صورت تصادفی جایگزین شدند و قطعات غارتشده همچنان مفقود هستند.
جنجال بودا بار
تبدیل طبقه همکف به بار خصوصی جنجال عمومی ایجاد کرد. در سال ۲۰۰۸، مشخص شد که بنا قرار است میزبان باشگاه انحصاری متعلق به زنجیره بینالمللی بودا بار باشد. بحثها در رسانهها و انجمنها از کنترل خارج شد. برخی بوداییها نام بار را توهینآمیز دانستند و اعتراض کردند.
امروزه
در آوریل ۲۰۱۳، بنا با نام توگو کونستکرینگ پالِیس بازگشایی شد. با درک هدف اصلی کونستکرینگ به عنوان مرکزی هنری و فرهنگی، گروه توگو عملکرد آن را احیا کرد و طبقه دوم را به گالری برای نمایش آثار هنرمندان اندونزیایی اختصاص داد. با وجود اینکه بیشتر اتاقها و سالن اصلی طبقه اول به رستوران مجلل تبدیل شدهاند، با مجموعههای هنری و عتیقهجات تزئین شدهاند که هنر، روح و رمانتیک اندونزی را به نمایش میگذارند. اتاقی نیز به رادِن صالح، یکی از پیشگامان نقاشان رمانتیک اندونزی، اختصاص یافته است.
معماری
طراحی بنا بر اساس اصول معماری عقلگرا، معروف به سبک جدید هند شرقی، انجام شده است. این بنا اولین ساختمانی بود که از بتن مسلح در اندونزی استفاده کرد.
نماي اصلی سه در ورودی بین دو پنجره با طراحی مشابه دارد. طبقه فوقانی نماي اصلی دارای پنج بالکن با نردههایی است که درها و پنجرههای زیر را یکپارچه میکند. بنا دارای دو برج است. چراغهای تزئینی اصلی مفقود شدهاند و شیشههای رنگی در سال ۱۹۹۹ غارت شدند.
داخل بنا با پانلهای چوبی تیره تزئین شده است. پلههای بزرگ در کنار بنا قرار دارد و طبقه همکف را به طبقه فوقانی متصل میکند. طبقه همکف ابتدا شامل یک اتاق بزرگ اطراف اتاقهای کوچکتر بود که به عنوان دفتر اداری انجمن هنری هند شرقی هلند استفاده میشد. در سال ۱۹۹۹، طبقه همکف به یک اتاق بزرگ یکپارچه تبدیل شد. طبقه فوقانی به عنوان گالری هنری و گاهی به عنوان سالن پذیرایی اجاره داده میشد. امروزه طبقه فوقانی دوباره به گالری هنری تبدیل شده است.