در ۱۰ بهمن ۱۳۵۰، هواپیمای مسافربری فوکر F27 خطوط هوایی هند با نام "گنگا" که از فرودگاه سرینگر به مقصد فرودگاه جامو-ستوری در حال پرواز بود، توسط دو جداییطلب کشمیری از جبهه آزادیبخش ملی (NLF) ربوده شد. ربایندگان، هاشم قریشی و پسر عمویش اشرف قریشی، هواپیما را به فرودگاه لاهور در پاکستان هدایت کردند. پس از آزادسازی مسافران و خدمه، هواپیما به آتش کشیده شد.
هواپیمای "گنگا" یکی از قدیمیترین هواپیماهای ناوگان خطوط هوایی هند بود که پیش از این از خدمت خارج شده بود، اما چند روز قبل از ربایش مجدداً به ناوگان بازگشت.
واکنشها و عواقب
هند در واکنش به این حادثه، پرواز هواپیماهای پاکستانی بر فراز خاک خود را ممنوع کرد. این ممنوعیت در آستانه جنگ دسامبر ۱۹۷۱ بین دو کشور، تأثیر قابل توجهی بر جابجایی نیروهای نظامی به پاکستان شرقی (بنگلادش کنونی) داشت. پاکستان نیز با متهم کردن ربایندگان و دیگر اعضای NLF به توطئه، دست به سرکوب گسترده زد.
برنامهریزی ربایش
هاشم قریشی که در سال ۱۹۶۹ برای امور خانوادگی به پیشاور رفته بود، با مقبول بات از جبهه آزادیبخش ملی آشنا شد. او تحت آموزش ایدئولوژیک و تاکتیکهای چریکی قرار گرفت. NLF با الهام از ربایشهای دوسونز فیلد توسط شبهنظامیان فلسطینی، تصمیم به ربایش هواپیما گرفت. با وجود دستگیری موقت هاشم قریشی توسط نیروهای مرزی هند، ربایش در ۳۰ ژانویه ۱۹۷۱ انجام شد.
سرنوشت ربایندگان
ربایندگان پس از فرود در لاهور، خواستار آزادی ۳۶ زندانی NLF شدند، اما در نهایت تسلیم فشار مقامات فرودگاه شدند و همه مسافران و خدمه را آزاد کردند. هاشم قریشی پس از ۸۰ ساعت، هواپیما را به آتش کشید. ربایندگان ابتدا به عنوان قهرمان مورد ستایش قرار گرفتند، اما پس از واکنش هند، توسط پاکستان دستگیر و محاکمه شدند.