عبارت مورد نظر خود را بنویسید
پائولا لوسویا تیلور، درگذشته در ۱۷ ژوئیه ۱۹۰۲، از بنیانگذاران شهر سن فیلیپه دل ریو (دل ریو کنونی) در تگزاس بود. ملک او به مرکزی مهم برای اشتغال، عبادت و گردهماییها تبدیل شد. او زمینهایی را برای ایجاد گورستان کاتولیک، دژ و مدارس اهدا کرد.
ترانه «من» اثری از خواننده و ترانهسرای آمریکایی، پائولا کول، است که در فوریه ۱۹۹۸ بهعنوان سومین و آخرین تکآهنگ آلبوم «این آتش» (۱۹۹۶) منتشر شد. این ترانه تنها از طریق رادیو پخش شد و در جدولهای بیلبورد آمریکا و کانادا به رتبههای بالایی دست یافت.
جرمیا ییتس، سفالگر و فعال چارتیست، در اعتصابات صنعت سفالگری ۱۸۴۲ برای حقوق کارگران و منشور مردم کوشید و بهدلیل بیرون کشیدن کارگران از کار، یک سال در زندان میلبانک گذراند.
آلبوم ۱۱:۱۱، ششمین آلبوم استودیویی پائولا فرناندس، خواننده و ترانهسرای برزیلی، در ۷ آوریل ۲۰۲۳ توسط یونیورسال موزیک برزیل منتشر شد. این آلبوم با مشارکت هنرمندان برجستهای مانند تیری، لائانا پرادو و دوئوی سرتانهای اسرائیل و رودولفو تهیه شده است. آلبوم در سه بخش منتشر شد و شامل شش تکآهنگ و سه تکآهنگ تبلیغاتی است.
پائولا اسکارامیا (۱۹۶۰-۲۰۱۰) حقوقدان برجسته پرتغالی بود که بهعنوان نخستین زن به کمیسیون حقوق بینالملل سازمان ملل متحد راه یافت. او با تخصص در حقوق بینالملل، نقش کلیدی در استقلال تیمور شرقی و تأسیس دادگاه کیفری بینالمللی ایفا کرد. اسکارامیا استاد دانشگاه، نویسنده و مشاور حقوقی در سطح بینالمللی بود.
تایرون ییتس، متولد ۲۲ ژانویه ۱۹۵۴، قاضی دادگاه شهرداری شهرستان همیلتون است. او پیش از این به عنوان نماینده دموکرات مجلس ایالتی اوهایو و عضو شورای شهر سینسیتی فعالیت داشته است. ییتس دارای مدرک حقوق از دانشگاه تولدو و سابقه فعالیت در سمتهای مختلف سیاسی و حقوقی است.
فرانسیسکو دِ پائولا سوارز پردو ای بزارس، زادهٔ ۱۸۲۳ در پوئبلا، یک روحانی و اسقف مکزیکی در اسقفنشین کاتولیک رومی خالاپا بود. او در ۱۸۴۸ به کشیشی منصوب شد و در ۱۸۶۳ به مقام اسقفی رسید. وی در ۱۸۷۰ درگذشت.
توماس لگال ییتس در سال ۱۸۲۰ به عنوان نماینده ناحیه پورت رویال در مجلس جامائیکا انتخاب شد. هویت دقیق او نامشخص است و ممکن است به یکی از دو شخصیت تاریخی به نام توماس ییتس اشاره داشته باشد.
فرانسیسک دِ پائولا ریوس ای تائولِت، وکیل و سیاستمدار اسپانیایی، چهار بار به عنوان شهردار بارسلون در دورههای غیرمتوالی بین سالهای ۱۸۵۸ تا ۱۸۸۹ خدمت کرد. او از حامیان اصلی نمایشگاه جهانی ۱۸۸۸ بارسلون و اصلاحات شهری مرتبط با آن بود. پسرش، مانوئل ریوس ای ریوس، نیز در سالهای ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۷ شهردار بارسلون شد.
