عبارت مورد نظر خود را بنویسید
آنزیم آرژینین N-متیلتراسنفراز پروتئین بازی میلین، کاتالیزوری حیاتی در سیستم عصبی است که با انتقال گروههای متیل به اسید آمینه آرژینین، در پایداری و عملکرد صحیح غلاف میلین نقش ایفا میکند.
این مطلب SYCP3 را معرفی میکند: پروتئینی کلیدی در کمپلکس سیناپتونِم است که در میوز همزوجی کروموزومها را هدایت میکند. همچنین به نام COR1 شناخته میشود و پیوندی با پروتئینهای FAM9 دارد. در موشها، پروتئینهای شبه SYCP3 نقشهای متنوعی ایفا میکنند.
آنزیم VARS2، که توسط ژن VARS2 کدگذاری میشود، نقش حیاتی در اتصال آمینواسید والین به tRNA در میتوکندری ایفا میکند. جهش در این ژن میتواند منجر به اختلالات شدید در تولید انرژی سلولی و بیماریهای عصبی میتوکندریایی شود.
آنزیم بتا-آمیرین ۲۴-هیدروکسیلاز (CYP93E1) که با نامهای sophoradiol 24-hydroxylase نیز شناخته میشود، یک پروتئین هِم-تیولیت (P-450) است. این آنزیم واکنش اکسیداسیون را با هیدروکسیله کردن بتا-آمیرین و سوفورادیول در موقعیت ۲۴ کاتالیز میکند و محصولات مربوطه را تولید مینماید.
TMCO4 پروتئینی غشایی در انسان است که عملکرد دقیق آن به خوبی مشخص نیست. این پروتئین در غشای شبکه آندوپلاسمی قرار دارد و با پروتئینهایی در ارتباط است که در پیشرفت سرطان نقش دارند، که نشاندهنده احتمال دخالت آن در این بیماری است.
آهنگ «درون عشق من» آثار ۱۹۷۵ مینی ریپرتون از آلبوم Adventures in Paradise است که با همکاری لئون وِیر و رچارد رادولف نوشته شد. این ترانه با ترکیب تصاویر جنسی کنایهدار و صدای بیپرده ریپرتون، مورد استقبال منتقدان قرار گرفت و نسخه پوششی دلیilah در ۲۰۱۲ نیز به چارت بریتانیا رسید.
آلفا سولنوئید (Alpha solenoid) نوعی ساختار پروتئینی متشکل از واحدهای تکرارشونده مارپیچ آلفا است که به صورت موازی چیده شده و یک ابرمارپیچ تشکیل میدهند. این پروتئینها به دلیل انعطافپذیری و پلاستیسیتهشان شناخته شدهاند و در ساختارهای سلولی مهمی مانند کمپلکس منفذ هستهای و پروتئینهای پوششی وزیکول نقش دارند.
KLK7، یا پروتئاز شبهکالیکرین 7، یک آنزیم کلیدی در لایه شاخی پوست است. این آنزیم با تجزیه پروتئینهای مسئول اتصال سلولها، به فرآیند پوستاندازی (دسکواماسیون) کمک کرده و در حفظ تعادل پوست نقش دارد. اختلال در عملکرد KLK7 با بیماریهای پوستی مانند اگزما و پسوریازیس و همچنین پیشرفت برخی سرطانها مرتبط است.
ژن IGHG4 در انسان، کدکننده بخشی از پروتئین زنجیره سنگین ایمونوگلوبولین G4 است. این ژن نقش مهمی در سیستم ایمنی بدن دارد و با تولید آنتیبادیهای خاص مرتبط است.
محمد سهیل چینیا سلیمپاشا، پژوهشگر و مخترع هندی (متولد 2001)، با تحقیقات برجسته در زمینه تشخیص زودهنگام سوءتغذیه پروتئین-انرژی شناخته میشود. او کیت تشخیصی بزاقی ابداع کرده که به تغذیه شخصیسازی شده کمک میکند.
تولیپ (TOLLIP) پروتئین آداپتور بازدارندهای است که نقش مهمی در مسیر گیرندههای شبه تول (TLR) و سیستم ایمنی ذاتی ایفا میکند. این پروتئین با تنظیم ارتباطات سلولی، به همجوشی اندولیزوزوم و اتوفاگوزوم کمک کرده و حذف التهاب را تسهیل مینماید.
جذب در بستر منبسط (EBA) روشی کروماتوگرافی برای پردازش مایعات غلیظ و ذراتدار است. این تکنیک امکان خالصسازی پروتئینها را با استفاده از اصول مشابه کروماتوگرافی ستونی کلاسیک، اما با قابلیت پردازش مستقیم نمونههای خام و حذف مراحل اولیه تصفیه مانند سانتریفیوژ و فیلتراسیون، فراهم میکند.
اوروپلاکین-۱آ (UP1a) پروتئینی است که در انسان توسط ژن UPK1A کد میشود. این پروتئین متعلق به خانواده تترسپرینها است و نقش مهمی در فیزیولوژی اپیتلیوم مثانه، تنظیم نفوذپذیری غشا و پایداری غشای سطحی ایفا میکند.
هموکروماتوز نوع ۴ یک اختلال ارثی نادر است که بر پروتئین انتقالدهنده آهن، فروپورتین، تأثیر میگذارد. این بیماری منجر به تجمع بیش از حد آهن در بدن و آسیب به اندامها میشود. علائم و شدت بیماری بسته به نوع جهش ژنتیکی متفاوت است.
اولگ کراسیلنیکوف، بیوفیزیست برجسته شورویالاصل، عمر خود را وقف پژوهش در غشاهای سلولی و پروتئینهای کانالساز کرد. او که در ازبکستان تحصیل و در برزیل به تدریس پرداخت، سهم بسزایی در درک ما از کانالهای یونی و کاربرد آنها داشت.
ویلْدِنوویا (Willdenowia) سردهای کوچک از گیاهان گلدار در خانواده رستوناچهه (Restionaceae) است که بهطور انحصاری در منطقه فینبوس در کیپ غربی آفریقای جنوبی یافت میشود. این گیاهان دارای ساقههای منشعب، برگهای پوششی پایدار و گلهای نر و ماده جداگانه هستند.
کالومنین (Calumenin) پروتئینی حیاتی است که در شبکه آندوپلاسمی وظیفه تنظیم کلسیم و کمک به تاخوردگی صحیح پروتئینها را بر عهده دارد. این پروتئین توسط ژن CALU کدگذاری میشود.
CLIP4، یا پروتئین پیوند دهنده حاوی دامنه CAP-Gly، نقش مهمی در تنظیم ریزلولهها دارد. این پروتئین در انسان توسط ژن CLIP4 کدگذاری میشود و ساختار آن شامل دامنههای CAP-Gly و تکرارهای آنکرین است. بیان CLIP4 عمدتاً در قشر آدرنال و گره دهلیزی-بطنی رخ میدهد و در تنظیم ریزلولهها دخیل است. تحقیقات نشان میدهد که CLIP4 ممکن است در پیشرفت سرطانهای کلیه، معده و پروستات نقش داشته باشد و همچنین در فیبروز کبدی و لوپوس اریتماتوز سیستمیک افزایش مییابد.
