عبارت مورد نظر خود را بنویسید
محمد عبدالجلیل، نظامی و سیاستمدار برجسته بنگلادشی بود که در جنگ استقلال ۱۹۷۱ به عنوان فرمانده بخش ۹ نیروهای موکتی بهینی نقشی کلیدی ایفا کرد. او یکی از بنیانگذاران حزب سوسیالیست ملی (JSD) بود و عمر خود را صرف مبارزه برای برقراری سوسیالیسم علمی و مقابله با حکومتهای استبدادی کرد.
انجمن حق رأی عمومی مردان در ۱۸۷۴ شکل گرفت و از دل فعالان رادیکال، چارتیستها و اعضای اولین انترناسیونال برخاست؛ سازمانی که پس از فرازونشیبهای سیاسی، به سوسیالیسم گرایش یافت.
پاول اندره چافی، متولد ۱۰ ژوئیه ۱۹۶۵، یک سیاستمدار و تاجر نروژی است که سابقه عضویت در حزب چپ سوسیالیست را دارد. او پس از ترک سیاست در سال ۱۹۹۷، به عنوان دبیر دولت در وزارت کشور نروژ مشغول به کار شد و از سال ۲۰۰۰ حامی حزب محافظهکار شد. چافی در دورههای مختلف در پارلمان نروژ حضور داشت و پس از آن در شرکتهای بزرگی مانند استات اویل و آبلیا فعالیت کرد.
واسیلی لوکسهارت (۱۸۸۹-۱۹۷۲)، معمار آلمانی و عضو گروههای پیشرو معماری مانند «در رینگ»، به همراه برادرش هانس آثار مدرن و اکسپرسیونیستی خلق کرد. ساختمانهای آنها با اسکلت فلزی و بتن مسلح شناخته میشوند. در دوره ناسیونال سوسیالیسم، با محدودیتهای سیاسی مواجه شدند و پس از جنگ جهانی دوم، به فعالیت خود ادامه دادند.
مانوئلا کاستانییرا، جامعهشناس، فعال فمینیست و سیاستمدار آرژانتینی، رهبر جنبش سوسیالیسم نوین است. او در انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۱۵، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۳ نامزد بوده اما موفق به عبور از مرحله مقدماتی نشده است. کاستانییرا از چهرههای برجسته جنبش فمینیستی آرژانتین و فعال در کمپین قانونی کردن سقط جنین است.
حزب 'جنگجوی نوین' یک تشکل چپگرا در یونان است که در سال ۲۰۰۶ از دل جنبش سوسیالیستی خلق (PASOK) برخاست. این حزب با ایدههای سوسیالیسم دموکراتیک، مدتی عضو ائتلاف چپ رادیکال (سیریزا) بود اما در سال ۲۰۱۵ از آن جدا شد.
کتاب «شبهای کارگر» نوشته ژاک رانسیر، مجموعهای از نوشتههای کارگران در پاریس میانه قرن نوزدهم است که به تجربیات اولیه سوسیالیسم و آگاهی طبقاتی پرولتاریا میپردازد. این اثر که بر اساس رساله دکتری رانسیر نگاشته شده، نگاهی عمیق به ریشههای جنبشهای کارگری دارد.
فرانک ارنی داوکینز (۱۸۷۳-۱۹۴۵)، فعال سیاسی انگلیسی، عمر خود را وقف دفاع از توزیع مجدد ثروت، برنامههای عمومی قوی و ملی کردن صنایع کلیدی کرد. زندگی او نمونهای از گذار از متدیسم به سوسیالیسم در اوایل قرن بیستم است.
سوسیالیسم شهری رویکردی در سوسیالیسم است که با بهرهگیری از دولتمحلی، اهداف سوسیالیستی را پیش میبرد. این جنبش در اواخر قرن نوزدهم اروپا و آمریکای شمالی گسترش یافت و با ملیسازی خدمات عمومی، تلاش کرد تا زندگی طبقات کارگر را بهبود بخشد.
ایمی کنستانس موران (۱۸۶۴-۱۹۱۸)، فعال سیاسی بریتانیایی، از لیبرالیسم به سوسیالیسم گروید. او که در همپستد متولد شد، خواهر کوچکتر رابرت لوری موران بود. موران با دریافت بورسیه در کالج بدفورد لندن و نیوهام کمبریج تحصیل کرد. فعالیتهایش در کمک به بیکاران لندن، او را به فدراسیون لیبرال زنان کشاند. بعدها به حزب کارگر مستقل و فدراسیون دموکراتیک اجتماعی پیوست و کتابچهای با عنوان «لیبرالیسم بیپرده» نوشت.
یولیوس پترسن (۱۸۷۸-۱۹۴۱) دانشمند ادبیات و استاد دانشگاه آلمانی بود که نقش مهمی در احیای آثار تئودور فونتانه داشت. او بهعنوان یکی از تأثیرگذارترین دانشگاهیان در مطالعات آلمانی در دوره میاندوجنگ شناخته میشود، اما پس از ۱۹۴۵ از فهرستهای دانشگاهی حذف شد. با وجود مواضع متناقضش در برابر ناسیونال سوسیالیسم، در دهه ۱۹۶۰ دوباره مورد توجه قرار گرفت.
کارل فون مولر (۱۸۷۶-۱۹۴۳)، یک افسر، روزنامهنگار، نویسنده و سیاستمدار اهل بانات بود. او از حامیان پرشور ناسیونال سوسیالیسم هیتلر بود و روزنامه ضدیهودی «در اشتورمر» را در تیمیشوارا تأسیس کرد. فون مولر در عرصه سیاست و ادبیات فعال بود و آثارش تحت تأثیر ایدئولوژی نازی نوشته شدهاند.
خوان کارلوس کُرال (۱۹۳۳-۲۰۱۸) سیاستمدار سوسیالیست آرژانتینی بود که بههمراه آلفردو پالاسیوس، نقش برجستهای در تاریخ سوسیالیسم آرژانتین ایفا کرد. او از سال ۱۹۵۵ فعالیت سیاسی خود را آغاز کرد و در مخالفت با حکومت ضدسوسیالیست خوان پرون شرکت جست. کُرال دو دوره بهعنوان نماینده مجلس انتخاب شد، اما پس از کودتای ۱۹۶۶ از سمت خود برکنار شد. او در دوران دیکتاتوری نظامی از گروههای چریکی فاصله گرفت و به ایدههای نائول مورنو برای ایجاد جنبشهای کارگری مستقل گرایش یافت.
حزب صلح و آزادی، حزبی چپگرا با ریشه در جنبشهای حقوق مدنی و ضدجنگ، از سال ۱۹۶۷ فعالیت خود را آغاز کرد. این حزب در ایالتهایی مانند کالیفرنیا، کلرادو و فلوریدا حضور داشته و بر مسائلی مانند سوسیالیسم، حقوق زنان، محیطزیست و برابری نژادی تأکید میکند. نامزدهای ریاستجمهوری این حزب شامل رالف نادر، گلوریا لا ریوا و لئونارد پلتیر بودهاند.
ارنست اونترمن (۱۸۶۴-۱۹۵۶)، دریانورد آلمانی-آمریکایی، نویسنده سوسیالیست، مترجم و سردبیر روزنامه بود. او در اواخر زندگی خود به عنوان مدیر باغوحش واشینگتن پارک در میلواکی، زمینشناس، شکارچی فسیل و هنرمند فعالیت کرد. اونترمن با ترجمه آثار مارکسیستی مانند «سرمایه» کارل مارکس و نگارش کتابهایی در زمینه اقتصاد و تاریخ طبیعی، نقش مهمی در ترویج سوسیالیسم در آمریکا ایفا کرد.
روسیو کاسکو، سیاستمدار و فعال حقوق زنان از پاراگوئه، از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸ عضو مجلس نمایندگان این کشور بود. او لایحهای در زمینه حقوق زنان در خشونت خانگی در سال ۲۰۱۶ ارائه کرد. کاسکو پیش از ورود به کنگره، عضو شورای شهر آسونسیون بود و به حزب جنبش به سوی سوسیالیسم تعلق دارد.
