37 مقاله — صفحه 1 از 4
کشت مغز-قلب (BHI) یک محیط کشت غنی از مواد مغذی است که برای رشد میکروارگانیسمهای سختپرور مانند استرپتوکوکها، پنوموکوکها و منینگوکوکها استفاده میشود. این محیط از جوشانده مغز و قلب گاو یا خوک به همراه سایر مواد مغذی تهیه میشود و در آزمایشهای ایمنی غذا، آب و حساسیت به آنتیبیوتیک کاربرد دارد.
اونسینوکارپوس اوریسی قارچی میکروسکوپی است که بر روی مدفوع و مواد کراتینی مانند مو رشد میکند. این قارچ در سال ۱۹۹۸ توسط قارچشناسان کانادایی بهعنوان گونهای از جنس اونسینوکارپوس طبقهبندی شد. این قارچ توانایی تجزیه سریع کراتین را دارد و در سه مورد عفونت انسانی از جمله عفونت پوستی عمیق و ریوی گزارش شده است.
موپاپیلوماویروس، عضوی از خانواده پاپیلوماویریده، سه گونه دارد که انسان را به عنوان میزبان طبیعی خود هدف قرار میدهند. این ویروسها عامل ایجاد زگیلهای کف دست و پا هستند و ساختار غیرپوششی با تقارن ایکوزاهدرال دارند. چرخه زندگی آنها در هسته سلول میزبان رخ میدهد و از طریق تماس منتقل میشوند.
لکهگذاری وارتن-استاری روشی مبتنی بر نیترات نقره است که در سال ۱۹۲۰ توسط پاتولوژیستهای آمریکایی برای شناسایی مارپیچها (اسپیروکتها) معرفی شد. این روش به عنوان استانداردی برای تشخیص باکتریهایی مانند هلیکوباکتر پیلوری و بارتونلا هنسلاء مورد استفاده قرار میگیرد.
آکتینوتیگنوم یک سرده باکتریایی از خانواده آکتینومایستاسه است که در طبقهبندی باکتریها جایگاه ویژهای دارد.
لیمیماریکولا یک سرده از باکتریها است که به خانواده رودوباکتراسه تعلق دارد. این باکتریها در محیطهای آبی یافت میشوند و نقش مهمی در اکوسیستمهای دریایی ایفا میکنند.
آنتیبیوتیکهای ترکیبی، داروهای ترکیبی هستند که از دو ماده مؤثره تشکیل شدهاند تا اثر درمانی بیشتری داشته باشند. این روش به دلیل افزایش مقاومت میکروبی اهمیت یافته است. با ترکیب آنتیبیوتیکها، میتوان از کارایی داروهای قدیمی در برابر باکتریهای مقاوم مانند انتروباکتریاسههای مقاوم به کارباپنم حفظ کرد.
زنوژابدو سزنتیرمایی باکتری کشفشده در آرژانتین است که از کرم نماتد استاینرنما راروم جدا شده است. این باکتری متابولیتهای ویژهای مانند سزنتیماید، زنماتید، بیکورنوتین A و زنوفرانونهای A و B تولید میکند.
استرپتومایسس دزرتارنائه یک گونه باکتری گرممثبت و هوازی از سرده استرپتومایسس است که از شنهای بیابان گوربانتونگوت در چین جدا شده است. این باکتری در سال ۲۰۱۹ توصیف شد و به دلیل منشأ بیابانی آن، توجه ویژهای را به خود جلب کرده است.
پروتئوس میرابیلیس یک باکتری میلهای شکل، گرم منفی و بیهوازی اختیاری است که عمدتاً باعث عفونتهای ادراری میشود. این باکتری با توانایی حرکت دستهجمعی (swarm) و تولید آنزیم اورهاز شناخته میشود. ۹۰٪ عفونتهای پروتئوس در انسان به این باکتری نسبت داده میشود. تشخیص آن از طریق نمونه ادرار قلیایی، بوی ماهیمانند و الگوی حرکت دستهجمعی امکانپذیر است.
آرانای کوچک MicX (پیشتر A10) یک آرانای غیرکدکننده در باکتری ویبریو کلرا است که نقش تنظیمکننده منفی پروتئینهای غشایی و تراپورتورهای ABC را بر عهده دارد. این آرانای از طریق بیوانفورماتیک شناسایی شد و الگوی بیان آن تحت تأثیر عوامل مختلفی مانند غنای محیط و حضور پروتئین Hfq قرار میگیرد.
دیواره سلول باکتریایی با استفاده از پپتیدوگلیکان، استحکام و شکل سلول را حفظ میکند. آنزیمهای لیگاز مورامیل (MurC, MurD, MurE, MurF) در سنتز پپتیدوگلیکان نقش حیاتی دارند. این آنزیمها با افزودن آمینواسیدها به UDP-N-استیلمورامیک اسید، بلوکهای ساختمانی پپتیدوگلیکان را تشکیل میدهند.
