6 مقاله
ویک چندا یا آچان چندا، نوعی طبل سنتی از کرالا و تولو نادو است که برای حفظ ریتم پایه در نواختن چندا استفاده میشود. این ساز با پوستی چندلایه برای تولید صدای بم و با تکنیک ضربهزنی خاص نواخته میشود.
رباب پامیری، سازی ششسیمی بدون پرده است که از یک تکه چوب یکپارچه و پوست طبیعی ساخته میشود. این ساز در منطقه بدخشان تاجیکستان نواخته میشود و بخشی از سنت موسیقی پامیری است. رباب پامیری با سیمهای رودهای یا نایلونی، صدایی گرم و کمتر تیز نسبت به سازهای فلزی تولید میکند و بیشتر برای همراهی شعر و آواز استفاده میشود.
چنگ، هارپی سنتی با ریشه در ایران و ترکیه عثمانی است. این ساز تا قرن هفدهم میلادی در دربار عثمانی محبوبیت داشت. چنگ از خانواده هارپهای باز است و در دو اندازه کوچک (کوچک چنگی) و بزرگ (آچیک هوا چنگی) ساخته میشد. این ساز در مینیاتورهای عثمانی و ایرانی به تصویر کشیده شده و در آثار ادبی مانند چنگنامه احمد دایی ستوده شده است.
لوت سوئدی ساز زهی منحصربهفردی است که از سیترن اولیه تکامل یافته و با گردن تئوربو و سیمهای آزاد باس، صدایی عمیق و ملودیک میسازد. این ساز در قرن هجدهم توسط استادانی چون کرافت توسعه یافت و در موسیقی فولکلور سوئد و فراتر از آن درخشید.
گروه موسیقی نایت، یک گروه فولک نوین از نپال است که با استفاده از سازهای سنتی نپالی، سعی در معرفی مجدد این سازها به نسل جوان دارد. این گروه با آلبومهایی مانند «آنی اوکالی سانگای اورالی» و اجرا در جشنوارههای بینالمللی، مخاطبان گستردهای از علاقهمندان به موسیقی متال تا عموم مردم جذب کرده است.
ساتو، ساز زهی و طولانی گردن ازبکستانی، با پنج سیم، نقش مهمی در موسیقی کلاسیک و فولکلور آسیای مرکزی دارد. این ساز که از چوب توت ساخته میشود، توسط تورگون علیماتوف از نابودی نجات یافت و اکنون جایگاه ویژهای در موسیقی تاجیکستان نیز دارد.
