96 مقاله — صفحه 6 از 8
ایستگاه راهآهن لَنرهایدر موخنانت، واقع در نزدیکی روستای لَنرهایدر-یم-موخنانت در منطقه پویس ولز، بخشی از خط آهن سبک دره تانت بود. این ایستگاه در سال ۱۹۰۴ افتتاح و در سال ۱۹۵۱ به روی مسافران بسته شد و در نهایت در سال ۱۹۶۴ به طور کامل تعطیل گردید. ایستگاه در یک مایل جنوب شرقی روستا و در سمت غربی یک گذرگاه سطحی قرار داشت و دارای دو سکو، یک حلقه عبور، انشعابات باراندازی و اسکله دام بود.
ایستگاه راهآهن نورث هیون، واقع در خط نیوهون-اسپرینگفیلد در ایالت کانتیکت، پروژهای است که با بودجه ۵۲ میلیون دلاری در دست ساخت است. این ایستگاه با سابقهای طولانی از سال ۱۸۳۸ تاکنون، شاهد تحولات متعددی بوده و قرار است بهزودی به شبکه خط هارتفورد ملحق شود.
رنفه کلاس ۳۵۰ مجموعهای از چهار لوکوموتیو دیزلی تککابین است که در سال ۱۹۵۰ توسط شرکت آمریکایی کار اند فاندری برای استفاده با واگنهای تالگو II به اسپانیا تحویل داده شد. این لوکوموتیوها با طراحی ظاهری آمریکایی، در خدمات مسافری بین مادرید و هندای فعالیت خود را آغاز کردند و تا سال ۱۹۷۲ در خطوط مختلف ادامه دادند.
ایستگاه راهآهن کلبورنی جنوبی، واقع در شهر کلبورنی، ایروشر شمالی اسکاتلند، بخشی از خط آهن لنکشایر و ایروشر بود. این ایستگاه در ۲ دسامبر ۱۸۸۹ افتتاح شد و ابتدا با نام کلبورنی شناخته میشد. پس از ادغام در شرکت راهآهن لندن، میدلند و اسکاتلند در ۱۹۲۳، نام آن در ۱۹۲۴ به کلبورنی جنوبی تغییر یافت تا از تداخل با ایستگاه همنام دیگر جلوگیری شود. این ایستگاه در ۱ دسامبر ۱۹۳۰ بسته شد و امروزه هیچ اثری از آن باقی نمانده است.
انجی (ENJ) میتواند به چند مورد اشاره داشته باشد: شرکت هواپیمایی کانادایی انرجت، هواپیمایی اسپانیایی غیرفعال نورت جت، و انجمن تاریخی راهآهن انگلسبرگ-نوربرگ در سوئد.
ایستگاه اوياما، واقع در شهر اوياما در استان توچيگی ژاپن، یک ایستگاه راهآهنی مهم و چندمنظوره است که توسط شرکت راهآهن شرق ژاپن (JR East) اداره میشود. این ایستگاه نه تنها بهعنوان پایانه بار برای شرکت راهآهن باربری ژاپن (JR Freight) عمل میکند، بلکه به خطوط اصلی مانند توهوکو شینکانسن، خط اوتسونومیا و میتو متصل است.
ایستگاه راهآهن کیپن از سال ۱۸۵۶ تا ۱۹۳۴ به روستای کیپن در استرلینگ اسکاتلند خدماترسانی میکرد. این ایستگاه بخشی از خط آهن فورث و کلاید جانکشن بود و با وجود نامش، حدود یک مایل در شمال شرقی روستای کیپن قرار داشت.
راهآهن دندانهای وهوهـشاردونــمونپلرین، با نام اختصاری VCP، مسیری دیدنی از شهر وهوه در کرانه شمالی دریاچه ژنو تا قله مونپلرین را طی میکند. این خط از میان تاکستانهای شاردون در منطقه لاوو عبور کرده و با سه ایستگاه میانی، تجربهای منحصربهفرد از طبیعت سوئیس را ارائه میدهد.
ایستگاه دوبوک، واقع در ایالت آیووا، ابتدا به خط آهن مرکزی ایلینوی خدماترسانی میکرد. با وجود برنامهریزی برای ایجاد ایستگاه مشترک در ۱۹۱۷، هر خط آهن به استفاده از ایستگاههای جداگانه ادامه داد. این ایستگاه میزبان قطارهای هاوکی، آیوان و لند او کورن بود. خدمات مسافری در ۱۹۷۱ متوقف شد، اما در ۱۹۷۴ با نام بلک هاک از سر گرفته شد و نهایتاً در ۱۹۸۱ به طور کامل پایان یافت.
ایستگاه راهآهن دورتون هالت، واقع در روستای دورتون در باکینگامشر، از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۶۳ فعال بود. این ایستگاه که بر روی خط اصلی چیلترن قرار داشت، به روستاهای دورتون، ووتون، چیلتون و اشندون خدماترسانی میکرد. با وجود جمعیت ۶۵۰ نفری منطقه، ایستگاه در سال ۱۹۶۳ به دلیل ملیسازی راهآهن بریتانیا بسته شد.
توماس ویلیام ورسدل (۱۸۳۸-۱۹۱۶) مهندس برجسته انگلیسی لوکوموتیو بود که در خانوادهای کویکر در لیورپول متولد شد. او در راهآهنهای بزرگ بریتانیا و آمریکا فعالیت کرد و سیستم ترکیبی دوسیلندر را در طراحی لوکوموتیوها به کار برد.
ایستگاه راهآهن استرایر در سر دریاچه لوک لوبنیگ، واقع در استرایر، استیرلینگ، قرار داشت. این ایستگاه در ۱ ژوئن ۱۸۷۰ به همراه بخش نخست خط آهن کالندر و اوبان افتتاح شد و در ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۵ به دلیل رانش زمین در گلن اوگل بسته شد.
