11 مقاله
نیتا کومار، دارنده دکترای تاریخ از دانشگاه شیکاگو، استاد کرسی تاریخ جنوب آسیا در کالج کلرمونت مککنا است. او در زمینههای تاریخ، انسانشناسی، مطالعات زنان و نقد ادبی فعالیت میکند. کومار با سازمان غیرانتفاعی نیرمن در واراناسی همکاری دارد و به آموزش، تالیف کتب کودک و تحقیقات میدانی میپردازد.
رایموندو نینا رودریگز (۱۸۶۲-۱۹۰۶) پزشک قانونی، روانپزشک، انسانشناس و قومشناس برزیلی بود. او بهعنوان بنیانگذار انسانشناسی جنایی برزیل و پیشگام مطالعات فرهنگ سیاهان در این کشور شناخته میشود. با وجود دیدگاههای نژادپرستانه، کتاب «آفریقاییها در برزیل» او، نخستین اثر در بررسی نقش سیاهان در شکلگیری نژادی جمعیت برزیل است.
جوزف بنجامین بردسل (۱۹۰۸-۱۹۹۴)، انسانشناس برجسته از دانشگاه هاروارد و یوسیالای، به دلیل مطالعاتش بر روی بومیان استرالیا شناخته میشود. او با همکاری نورمن تایندل، تحقیقات میدانی گستردهای در استرالیا انجام داد و نظریههای مهمی در مورد منشأ بومیان این قاره ارائه کرد.
ملوین جوئل کانر، انسانشناس و نویسنده آمریکایی، استاد دانشگاه اموری است. او با تمرکز بر رژیم غذایی عصر سنگ و تکامل انسان، آثار مهمی مانند «تکامل کودکی» و «زنان در نهایت» را نگاشته است. کانر، متولد ۱۹۴۶، دارای دکترای انسانشناسی از هاروارد و پزشکی از دانشکده پزشکی هاروارد است.
هیو برودی (زاده ۱۹۴۳) انسانشناس، نویسنده، کارگردان و استاد دانشگاه بریتانیایی است. او با تمرکز بر جوامع بومی در ایرلند، کانادا، آفریقا و استرالیا، آثار ارزشمندی در زمینه انسانشناسی، ادبیات و سینما خلق کرده است.
شری اورتنر، انسانشناس برجسته آمریکایی و استاد دانشگاه کالیفرنیاست. او با پژوهشهای میدانی میان شِرپاهای نپال و طرح نظریه «بازیهای جدی»، نگاهی تحولآفرین به قدرت، مقاومت و ساختارهای اجتماعی داشت و جوایز معتبری چون مکآرثر را کسب کرد.
رنه ورنو (۱۸۵۲-۱۹۳۸) انسانشناس فرانسوی بود که در زمینه دیرینمردمشناسی فعالیت داشت. او بهخاطر بازسازی انسان گریمالدی از لیگوریا و مطالعاتش روی گوانچها شناخته میشود. در سال ۲۰۰۵، مدرسه فرانسوی ماموریت لائیک در لاس پالماس گران کاناریا به نام او نامگذاری شد.
لوید آشتون فالرز جونیور، استاد ممتاز دانشگاه شیکاگو، در زمینه انسانشناسی اجتماعی و فرهنگی فعالیت داشت. تمرکز اصلی او بر ساختار اجتماعی و شکلگیری دولتهای نوین در شرق آفریقا (به ویژه بوگاندا) و ترکیه بود.
ویلیام تیموتی سندرز، انسانشناس برجسته آمریکایی، عمر خود را صرف کشف رازهای تمدنهای مزوآمریکا کرد. او با تمرکز بر بومشناسی فرهنگی و الگوهای سکونت، پیوند عمیق انسان و محیط زیست را در شکلگیری جوامع باستانی تبیین کرد و آثار ماندگاری چون «انجیل سبز» را بر جای گذاشت.
نیل گوردون مونرو (1863-1942)، پزشک و انسانشناس اسکاتلندی، نزدیک به پنج دهه در ژاپن زندگی کرد. او به عنوان باستانشناسی پیشگام و یکی از اولین غربیهایی که به مطالعه قوم آینو در هوکایدو پرداخت، شهرت دارد.
فرضیه گردآوری، برخلاف فرضیه شکار، بر نقش کلیدی جمعآوری غذا در شکلگیری انسان مدرن تأکید دارد. این فرضیه ابزارسازی را برای دسترسی به گیاهان و ذخیرهسازی غذا مهمتر از شکار اولیه میداند و حافظه فضایی برتر زنان را شاهدی بر این مدعا برمیشمرد.
