8 مقاله
لِسلی پیتر جانسون (۱۹۳۰-۲۰۱۶)، آلمانشناس بریتانیایی، متخصص ادبیات آلمانی قرون وسطی بود. او بهعنوان استاد در دانشگاه کمبریج و عضو کالج پمبروک، نقش محوری در مطالعات آلمانی داشت. آثار او، بهویژه کتاب «ادبیات دربار دوره شکوفایی»، مرجع اصلی در این حوزه به شمار میروند.
توبیاس میندرنیکل، داستان کوتاهی از توماس مان، در سال ۱۸۹۷ در رم نوشته شد و نخستین بار در ژانویه ۱۸۹۸ در مجله ادبی آلمانی «نویه دویچه روندشاو» منتشر شد. این اثر بعدها در مجموعههای مختلف داستانهای کوتاه و نوولهای مان بازنشر شد و توسط مترجمان برجستهای به انگلیسی ترجمه گردید.
آنماری راینهرد (۱۹۲۱-۱۹۷۶)، نویسنده آلمانی اهل درِسدِن، با آثاری مانند «تِرایبوگ» و «فلوخت آوس هوهِنوالداو» شناخته میشود. او که عضو حزب اتحاد سوسیالیست آلمان بود، جوایز معتبری مانند جایزه هاینریش مان (۱۹۶۰) و جایزه هنری مارتین آندرسن نکسه (۱۹۶۴) را دریافت کرد. آثار او موضوعاتی مانند سرنوشت پناهندگان پس از جنگ جهانی دوم و سیاستهای نژادی نازیها را به تصویر میکشند.
نویه زیرن، مجله ادبی آلمانی، از ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۷ منتشر شد. این مجله دو بار در سال در مونیخ چاپ میشد و به معرفی ادبیات آلمانی و بینالمللی با ترجمه آلمانی میپرداخت. هدف آن نمایش غنای سبکی و موضوعی ادبیات معاصر بود. هر شماره شامل عکسهای هنری و آثار نویسندگانی مانند ژان کوکتو، امیلی دیکینسون و راینر ماریا ریلکه بود.
رمان علمیتخیلی «بافندگان فرش مویی» اثر آندریاس اشباخ، داستان سیارهای است که تنها صنعت آن بافتن فرشهای پیچیده از موی انسان است. این فرشها نیازمند یک عمر کار هستند و داستان از طریق مجموعهای از روایتهای مرتبط، رازهای پنهان پشت این صنعت و امپراتوری کهن را فاش میکند.
بزرگ و کوچک، نمایشنامهای از بوتو اشتراوس، نویسنده آلمانی، در سال ۱۹۷۸ نوشته شده است. این اثر در ده صحنه، داستان لوته را روایت میکند که در جستجوی ارتباط انسانی در آلمان است، اما هر کسی که با او روبرو میشود در دنیای خود محبوس است. این نمایشنامه با عنوان فرعی «صحنهها» شناخته میشود و با نام «بزرگ و کوچک» نیز به انگلیسی اجرا شده است.
انجمن پاول ارنست، نهادی ثبتشده برای فهرستنویسی و حفظ آثار ادبی پاول ارنست (۱۸۶۶-۱۹۳۳) است. این انجمن بلافاصله پس از درگذشت ارنست در ۱۹۳۳ تأسیس و پس از جنگ جهانی دوم در ۱۹۵۶ بازتأسیس شد. هدف اصلی آن حفظ و انتشار میراث ادبی ارنست، ترویج اجرای نمایشنامههایش، و برگزاری نشستهای علمی و خوانش آثار اوست.
سرود مذهبی «پس دستانم را بگیر» اثر جولی هاوسمان، یکی از محبوبترین سرودهای مسیحی است که اغلب در مراسم ترحیم خوانده میشود. این اثر با ملودی فریدریش زیلشر ترکیب شد و به زبانهای متعددی از جمله انگلیسی ترجمه گردید و جایگاهی ویژه در کتابهای سرود یافت.
