یوری گورلیس-گورسکی (۱۸۹۸-۱۹۴۶)، با نام اصلی یوری یوریوویچ هورودیانین-لیسُفسکی، نویسنده، مبارز و افسر ارتش خلق اوکراین بود. او در منطقهای که امروزه در استان پولتاوا اوکراین قرار دارد، متولد شد. پدرش افسر ارتش امپراتوری روسیه و مادرش از خانوادهای اشرافی لهستانی بود.
گورلیس-گورسکی در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در جریان مبارزه برای استقلال اوکراین، به عنوان سرهنگ در هنگ بوگدانوفسکی لشکر زاپوریژیا خدمت نمود. در دوران میاندوجنگ، به دلیل بیماری در صومعه موترونین ماندگار شد و به نیروهای پارتیزانی خолодنی یار پیوست. او با نام مستعار زالیزنیاک، به یکی از نزدیکان آتامان پترنکو تبدیل شد.
پس از بازگشت به اوکراین اشغالی توسط بلشویکها، گورلیس-گورسکی به فعالیتهای زیرزمینی پرداخت. او به دلیل فعالیتهای ضدکمونیستی دستگیر و به ۱۵ سال زندان محکوم شد. پس از فرار از بیمارستان روانی خرسون در ۱۹۳۱، به نوشتن روی آورد. آثار او مانند «خолодنی یار» و «آتامان خماره»، بازتابدهنده مبارزه مردم اوکراین برای آزادی بودند.
در دوران جنگ جهانی دوم، گورلیس-گورسکی به فنلاند رفت و تلاش کرد واحد نظامی از اوکراینیها تشکیل دهد. پس از بازگشت به اوکراین، به جمعآوری خاطرات مبارزان پرداخت. او در سال ۱۹۴۳ با هالینا تالاشچوک ازدواج کرد و پس از عقبنشینی به آلمان، در اردوگاه آوارگان در نویاولم ساکن شد. در آنجا، حزب دموکراتیک انقلابی اوکراین را بنیان گذاشت.
یوری گورلیس-گورسکی در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۶ به طرز مرموزی ناپدید شد و سرنوشتش همچنان ناشناخته است.