زندگینامه
عبدالودود خلیل جمعه الجنابی (زاده ۱۹۲۷)، بازیکن فوتبال و بسکتبال اهل عراق بود. او در تورنمنت بسکتبال مردان در المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به رقابت پرداخت و کاپیتان نخستین تیم ملی فوتبال عراق نیز به شمار میرفت.
خلیل در بغداد متولد شد و در رشتههای فوتبال، بسکتبال، هاکی و واترپلو استعداد و مهارت خیرهکنندهای از خود نشان داد. او حتی زیر نظر «جورج رینور»، مربی انگلیسی، تمرین کرد؛ مربیای که این جوان ۱۷ ساله را برای بازی در پست هافبک راست در برابر لبنان در سال ۱۹۴۵ در بغداد به میدان فرستاد.
ودود پس از آن راهی ارتش شد و در سال ۱۹۵۰ با درجه ستوان دومی از کولیه العسکریه (کالج نظامی) فارغالتحصیل شد. در دوران دانشجویی، او نماینده کالج در رشتههای پینگپنگ، واترپلو، بدمینتون و دو و میدانی بود و کاپیتانی تیمهای فوتبال و بسکتبال این موسسه را بر عهده داشت.
در سال ۱۹۵۳ او ارتش را ترک کرد. گزارشها حاکی از آن بود که به دلیل مصدومیت از ناحیه کمر مرخص شده است، اما دلیل واقعی احتمالاً مسائل سیاسی بوده است. تنها یک ماه بعد، این کاپیتان عراقی برای تحصیل راهی وین شد. در همان سال، روزنامههای بغداد گزارش دادند که او پیشنهاد تیم فنرباغچه ترکیه را رد کرده است.
تجربه فوتبال در اروپا
اطلاعات چندانی از دوران حضور او در فوتبال اروپا در دست نیست؛ به جز خاطره کوتاهی که در مصاحبه با روزنامهای در بغداد در سال ۱۹۸۰ از دوران بازیاش در تیم اتریش وین بیان کرد. ودود گفت:
در سال ۱۹۵۵، سفرم به غرب را آغاز کردم. بغداد عزیزم را ترک کردم و چمدانهایم را برای رفتن به وین، پایتخت اتریش بستم. زندگیام در فوتبال اروپا با باشگاه اتریش آغاز شد. کافی است بگویم که من پنجمین بازیکن از نظر سطح در میان بازیکنان تیم بودم. یک فصل در پست هافبک مرکزی برای باشگاه اتریش بازی کردم و تیم در لیگ به مقام سوم رسید. در حالی که برای باشگاه اتریش فوتبال بازی میکردم، همزمان در تیم آماتور بسکتبال وین نیز حضور داشتم.
هیچ سابقهای مبنی بر بازی ودود خلیل در تیم اول اتریش وین وجود ندارد، اما این کاپیتان عراقی ممکن است برای یکی از تیمهای ذخیره این باشگاه به میدان رفته باشد. به نظر میرسد او در وین مشغول به تحصیل بوده و باشگاه نیز هزینه خوراک و اقامتگاهش را پرداخت میکرده است. او در اتریف ادعا کرد که با یک شوت از روی نقطه پنالتی، مچ دست دروازهبان را شکسته است.
درخشش در المپیک ۱۹۴۸ لندن
در سال ۱۹۴۸، ودود در اولین بازی تیم بسکتبال عراق در المپیک در برابر فیلیپین به عنوان کاپیتان به میدان رفت و توانست در ده دقیقه ۱۱ امتیاز کسب کند. او با کسب ۵۰ امتیاز از مجموع ۱۴۱ امتیاز تیم عراق در این تورنمنت، بهترین امتیازآور این کشور در مسابقات بود. بازیهای المپیک تابستانی ۱۹۴۸ در لندن، نخستین و تنها باری بود که عراق تیم بسکتبال به میدان فرستاد؛ تیمی که پنج شکست از سنگینترین شکستهای تاریخ بسکتبال المپیک را تجربه کرد.
کاپیتانی در نخستین تیم ملی فوتبال عراق
ودود خلیل ستاره فوتبال محلی بود. زمانی که فدراسیون فوتبال عراق پس از عضویت در فیفا در حال تشکیل اولین تیم ملی خود بود، ودود خلیل به کاپیتانی تیم منصوب شد و تیم عراق را در تور ترکیه همراهی کرد؛ جایی که دو بازی در ازمیر و آنکارا انجام دادند. در اولین بازی بینالمللی عراق در برابر تیم دوم ترکیه، تیم عراق با نتیجه ۷-۰ شکست خورد. با این حال، کاپیتان تیم یکی از معدود بازیکنان عراقی بود که پس از این شکست تحسین شد. داور یونانی مسابقه، «کوستو سیسیس»، از تعهد او در دفاع از دروازهاش در برابر سیل حمله ترکیه ستایش کرد؛ حملهای که باعث شد بیشتر بازیکنان عراقی در ناامیدی و شکست فرو روند، اما ودود به مبارزه ادامه داد و «مانند بلوطی تنومند در برابر بادهای شدید و آسمان طوفانی، سر پافشاری کرد.»
سالهای پایانی زندگی
خلیل پس از آن به بازی در باشگاه پلیس اتریش (پلیتزای اسوی وین) پرداخت و سپس از چهار سال اقامت در وین، به آلمان غربی رفت تا در سفارت عراق در بن کار کند. او در آنجا تیم فوتبال خود را از میان جامعه محلی عربها تشکیل داد. او در این باره توضیح داد:
من دو تیم از جامعه عرب تشکیل دادم؛ نخست تیم فوتبال و دومی تیم بسکتبال به نام جوانان عرب. این دو تیم دهها بازی با تیمهای باشگاهی آماتور انجام دادند و فعالیتشان تا سال ۱۹۵۹ ادامه داشت؛ زمانی که من سنم بیشتر شد و درگیر پیشامدهای زندگی شدم.
ودود خلیل در سالهای پایانی عمرش به بغداد بازگشت و ازدواج کرد، اما فرزندی نداشت. اطلاعات دقیقی از محل زندگی او در دست نیست، اما گمان میرود پس از سال ۲۰۰۶ از دنیا رفته باشد.