تصویب قطعنامه ۸۸۲ و تأکید بر اجرای توافقات صلح
شورای امنیت سازمان ملل متحد در ۵ نوامبر ۱۹۹۳، قطعنامه ۸۸۲ را به اتفاق آرا تصویب کرد. این شورا پیشتر قطعنامه ۷۸۲ (۱۹۹۲) و سایر قطعنامههای مربوط به موزامبیک را تأیید کرده بود. با وجود پیشرفتهای مثبتی که در کشور ایجاد شده بود، شورا به وضوح دریافت که بخشهایی از توافقات صلح عمومی رم هنوز به اجرا درنیامده است.
شورای امنیت از دولت موزامبیک و جنبش رنامو (RENAMO) خواست تا توافقات صلح را به طور کامل اجرا کنند و تأکید کرد که این اقدام، صلح و ثبات منطقه را تضمین میکند. گفتگوی غیرمستقیم رهبران دو طرف، شورا را راضی کرد. همچنین، تلاشهای بطرس بطرس غالی (دبیرکل سازمان ملل)، نماینده ویژه او و کارکنان عملیات سازمان ملل در موزامبیک (ONUMOZ) مورد تحسین قرار گرفت. با این حال، تأخیر در اجرای توافقات و تلاشهای هر یک از طرفین برای کشاندن زمان یا گرفتن امتیازات بیشتر، نگرانیهای عمیقی ایجاد کرد.
برنامه زمانی انتخابات و خلع سلاح
اهمیت برگزاری انتخابات تا اکتبر ۱۹۹۴ به شدت مورد تأکید قرار گرفت و شورا از تأیید برنامه زمانی اصلاحشده برای اجرای توافقات صلح توسط طرفهای موزامبیکی استقبال کرد. طرفها ملزم شدند که نوامبر ۱۹۹۳ تجمع نیروهای خود را آغاز کنند و خلع سلاح را تا ژانویه ۱۹۹۴ آغاز نمایند تا این روند تا مه ۱۹۹۴ تکمیل شود. تشکیل نیروهای دفاعی موزامبیک و آموزش تمامعیار نیروهای دولت و رنامو در نیانگا، زیمبابوه نیز مد نظر قرار گرفت. دستورالعملهای کمیسیون آتشبس برای کنترل حرکت نیروها پس از امضای توافق صلح تأیید شد و ضرورت تأسیس کمیسیون ملی اداره، کمیسیون امور پلیس ملی (COMPOL) و کمیسیون اطلاعات (COMINFO) مورد تأکید قرار گرفت.
دبیرکل سازمان ملل مجاز شد ۱۲۲ ناظر پلیس سازمان ملل که در قطعنامه ۷۹۷ (۱۹۹۲) تأیید شده بود را مستقر کند. طرفها باید الزامات زیر را رعایت میکردند:
- تصویب قانون انتخابات و تأسیس کمیسیون انتخابات تا ۳۰ نوامبر ۱۹۹۳
- تجمع نیروها در مناطق تعیینشده
- خلع سلاح نیمی از نیروها تا ۳۱ مارس ۱۹۹۴
- تکمیل ادغام نیروها تا اوت ۱۹۹۴
تمدید مأموریت عملیات صلح و کمکهای بشردوستانه
مأموریت عملیات ONUMOZ برای شش ماه دیگر تا ۵ مه ۱۹۹۴ تمدید شد. قرار شد این مأموریت پس از ۹۰ روز و بر اساس گزارشی که دبیرکل باید تا ۳۱ ژانویه ۱۹۹۴ و پس از آن هر سه ماه یکبار ارائه میکرد، مورد بازبینی قرار گیرد. در نهایت، جامعه بینالمللی ترغیب شد تا کمکهای مناسب و سریع خود را برای اجرای برنامههای بشردوستانهِ پیشبینیشده در توافقات صلح ارائه دهد. طرفهای درگیر نباید مانع این روند میشدند و از آنها خواسته شد با کمیساریای عالی پناهندگان (UNHCR) همکاری کرده و بازگشت پناهندگان و آوارگان را تسهیل کنند.
این قطعنامه در راستای پایان دادن به جنگ داخلی موزامبیک و تثبیت صلح پایدار در این کشور صادر شد و فشارهای بینالمللی را برای اجرای دقیق تعهدات افزایش داد.