مش، روشی برای نمایش یک حوزه هندسی بزرگ با استفاده از سلولهای کوچکتر است. این تکنیک در محاسبه راهحلهای معادلات دیفرانسیل جزئی، رندرینگ گرافیک کامپیوتری و تحلیل دادههای جغرافیایی و نقشهبرداری کاربرد دارد. مش، فضا را به عناصر (یا سلولها یا ناحیهها) تقسیم میکند که معادلات روی آنها حل شده و راهحل تقریبی برای حوزه بزرگتر ارائه میدهد.
اشکال رایج سلولها
در مشهای دو بعدی، دو شکل رایج مثلث و چهارضلعی هستند. مثلثها سادهترین نوع مش بوده و در شبکههای غیرساختاریافته رایجترند. چهارضلعیها در شبکههای ساختاریافته بیشتر استفاده میشوند.
مشهای سه بعدی
عناصر پایه سه بعدی شامل تتراهدرون، هرم چهارضلعی، منشور مثلثی و هگزاهدرون هستند. این عناصر دارای وجوه مثلثی و چهارضلعی هستند.
کیفیت مش
کیفیت مش به دقت و سرعت محاسبات بستگی دارد. مشهای با کیفیت بالاتر، راهحلهای دقیقتری را سریعتر محاسبه میکنند. معیارهایی مانند کجی، نرمی و نسبت ابعاد در کیفیت مش تأثیرگذارند.