مردان توخالی (کتاب)
«مردان توخالی» کتابی است که در سال ۲۰۰۶ توسط نیکی هیگر نوشته شد و به بررسی استراتژیهای انتخاباتی مورد استفاده حزب ملی نیوزیلند در انتخابات عمومی سال ۲۰۰۵ این کشور میپردازد. این کتاب بعدها به نمایشنامه و سپس به فیلم مستند تبدیل شد.
پیشزمینه
«مردان توخالی» بر اساس طیف گستردهای از اسناد داخلی حزب، از جمله ایمیلها، بنا شده است. هیگر ادعا کرد که این اسناد توسط شش نفر از افراد داخلی حزب ملی به او درز کرده است. اسناد و ایمیلها توسط دان براش، رهبر وقت حزب، و افراد مرتبط با او نوشته شده بودند. در ابتدا، انتشار کتاب به دلیل دریافت حکم قضایی از سوی براش برای جلوگیری از انتشار مطالب مربوط به ایمیلهای او، با مانع مواجه شد. براش مدعی بود که ایمیلها به سرقت رفتهاند. با این حال، در تاریخ ۲۳ نوامبر ۲۰۰۶، براش از رهبری حزب ملی استعفا داد. روز بعد، او حکم قضایی را لغو کرد و اجازه انتشار کتاب صادر شد. ریموند میلر، دانشمند علوم سیاسی، در این باره نوشت: «اگر او استعفا نمیداد، نمیتوانست از پیامدهای انتشار این کتاب جان سالم به در ببرد.»
محتوا
این کتاب به چگونگی صعود براش به قدرت در حزب ملی نیوزیلند با کمک «شبکهای غیررسمی از افراد راستگرای سیاست نیوزیلند»، از جمله اعضای حزب ACT، میپردازد. همچنین ادعا میکند که تأمین مالی حزب ملی در انتخابات ۲۰۰۵ عمدتاً از طریق تاجران برجسته نیوزیلندی و از طریق تراستهای کور (blind trusts) صورت گرفته است. این کتاب همچنین مستند میکند که مقامات ارشد حزب ملی، از جمله براش، از کمپینهای تبلیغاتی فرقهی «انحصارطلبان انحصاری» (Exclusive Brethren) در ماه مه ۲۰۰۵ اطلاع داشتند، هرچند براش تا ماه اوت هرگونه اطلاع از این موضوع را انکار میکرد. کتاب نشان داد که حتی اعترافات براش در اوت ۲۰۰۵ نیز نادرست بود و استعفای او را اجتنابناپذیر میکرد.
قلب کتاب، توصیف بحثهای استراتژیک حزب ملی و تکنیکهایی است که مشاوران حزب برای پیروزی در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ به کار بردند. تفکر پشت سخنرانیهای کلیدی، مدیریت رسانهای، تبلیغات انتخاباتی و پیامهای انتخاباتی در کلمات خود شرکتکنندگان نشان داده شده است. بسیاری از اهداکنندگان اصلی ناشناس حزب در گذشته شناسایی شده و روابط با آنها مستند شده است.
واکنش دان براش
براش در پاسخ به این کتاب، آن را «اثر داستانی بیکیفیت» و «تودهای از دروغ» خواند. او به ویژه دریافت ایمیل کلیدی در ۲۵ مه ۲۰۰۵ را که برنامههای انتخاباتی فرقهی انحصارطلبان انحصاری و همکاری آنها با حزب ملی را تشریح میکرد، انکار کرد. او گفت: «من هیچ سندی مبنی بر دریافت این ایمیل ندارم. این یا کاملاً ساختگی است یا به یکی از سه آدرس ایمیل دیگر من ارسال شده که شخصاً دریافت نمیکنم.» براش اظهار داشت که چون از ایمیل بیاطلاع بوده، «آگاهانه» مردم را در این مورد «گمراه نکرده» است. با این حال، کتاب هیگر همچنین جزئیات داد که در همان روز ارسال نامه فرقهی انحصارطلبان انحصاری، براش ایمیل دیگری ارسال کرده بود که در آن امکان تأمین مالی «کمپینهای موازی» توسط گروههای دیگر را که به نفع حزب ملی باشد، مورد بحث قرار داده بود. براش نوشت: «حدس میزنم کارهایی که برادران انجام میدهند نمونهای از این است.»
براش در دسامبر ۲۰۰۶ پاسخی به کتاب نوشت و ادعا کرد که «دهها اشتباه واقعی، برخی بیاهمیت و برخی دیگر بسیار مهمتر» را نشان میدهد. او به طور خاص «ادعا مبنی بر استفاده از پول مالیاتدهندگان برای پرداخت هزینه جزوهای که رژیم مالیاتی عادلانه برای صنعت اسبدوانی را ترویج میکرد؛ اینطور نبود» را شناسایی کرد. او نوشت که این نمونهای از خطای ناشی از «دسترسی تنها به بخشی از یک بحث داخلی» بود. در پاسخ، هیگر نوشت: «از یک کتاب ۳۵۰ صفحهای، با نزدیک به ۱۰۰۰ ارجاع دقیق، دان براش دو نادرستی جزئی یافته است. من خوشحالم که حرف او را در مورد هر دوی آنها قبول کنم. اما هیچکدام از آنها از ارزش کتاب نمیکاهد.» اصرار براش مبنی بر اینکه جزوه با پول مالیاتدهندگان پرداخت نشده بود، این واقعیت را نادیده گرفت که این جزوه توسط کارکنان پارلمان تهیه شده بود که این نیز نقض قوانین پارلمانی است.
تحقیقات پلیس
پلیس سرقت ایمیلهای براش را مورد تحقیق قرار داد، اما در ماه مه ۲۰۰۹، ستوننویس فران او'سالیوان آن را «مسخره» خواند، زیرا پلیس با انتصاب یک افسر نالایق که تحقیقی سطحی از «آنچه آشکارا یک سرقت با انگیزهی سیاسی بود» انجام داد، به براش «بیاحترامی» کرد. بررسی داخلی تحقیقات اولیه توسط پلیس نیوزیلند در نتیجه شکایات براش انجام شد. این بررسی نتیجه گرفت که تحقیقات به شایستگی انجام شده و نتایج درست بوده است، اما نسبت به برخی تأخیرها در گزارش نتایج تحقیقات به براش انتقاداتی وارد کرد.
اقتباسها
در سال ۲۰۰۷، دین پارکر این کتاب را به یک نمایشنامه اقتباس کرد که توسط جاناتان هندری کارگردانی شد. همچنین آلیستر بری آن را به صورت یک فیلم مستند بلند سینمایی درآورد که در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۸ در جشنواره فیلم ولینگتون با حضور پرشور تماشاگران به نمایش درآمد.