اسپیریتیسم در کاستاریکا به جنبشی معنوی اشاره دارد که از اوایل قرن بیستم در این کشور ظهور کرد و مورد توجه نخبگان فکری و سیاسی قرار گرفت. از سال ۱۸۷۴، کشیش دومینگو ریواس از منبر علیه انتشار آثار آلن کاردک، بنیانگذار اسپیریتیسم، هشدار داد. با این حال، اولین نشانههای این جنبش از سال ۱۸۹۶ با تشکیل محافل مخفی و انتشار نشریه «گرانو دِ آرنا» دیده شد.
این نشریه که توسط دومینگو نونیز، آگوستین راموس و پدرو پرز اداره میشد، خود را عقلگرا معرفی میکرد و انتقادات شدیدی به کاتولیسیسم وارد میساخت. از جمله چهرههای مرتبط با این جنبش میتوان به سالوادور خیرون، آمادئو مادریس، فدریکو فرناندز و ریکاردو فرناندز گواردیا اشاره کرد.
اسپیریتیسم در کاستاریکا با مخالفت شدید کلیسا مواجه شد و به عنوان شیطانپرستی محکوم شد. با این حال، انجمنهایی مانند «سِرکل فرانکلین» و «کلاروس دِ لونا» تشکیل شدند و نشریاتی برای ترویج این اندیشه منتشر کردند. این جنبش سعی داشت با روشهای علمی و عقلانی، به پرسشهای معنوی پاسخ دهد.