روزنامه سلام
روزنامه سلام، یک روزنامه پرتیراژ بود که در تهران، ایران منتشر میشد. نام این روزنامه توسط احمد خمینی، فرزند آیتالله خمینی، انتخاب شد. این روزنامه در طول دوره کوتاه فعالیت خود از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۹ میلادی (۱۳۶۹ تا ۱۳۷۸ شمسی) نفوذ قابل توجهی در کشور داشت و یکی از اولین روزنامههای اصلاحطلب پس از انقلاب اسلامی ایران به شمار میرفت.
تاریخچه و معرفی
روزنامه سلام توسط گروهی از افراد اصلاحطلب وابسته به جامعه روحانیت مبارز تأسیس شد و اولین شماره آن در تاریخ ۹ فوریه ۱۹۹۱ (۲۰ بهمن ۱۳۶۹) منتشر گردید. این روزنامه در تهران مستقر بود و به زودی پس از راهاندازی، به یکی از پرخوانندهترین روزنامههای کشور تبدیل شد.
مدیر مسئول روزنامه سلام، محمد موسوی خوئینیها بود که تا سال ۱۹۹۹ (۱۳۷۸) این سمت را بر عهده داشت و در همین سال روزنامه تعطیل شد.
محتوا، رویکرد سیاسی و سردبیران
سلام علاوه بر سرمقالههای باکیفیت، مقالات تحقیقی درباره رسواییهای مالی منتشر میکرد. این روزنامه از اولین روزنامههایی بود که به بیعدالتی و فساد در کشور میپرداخت. همچنین بخشی ویژه برای درج نظرات و پرسشهای خوانندگان داشت.
سلام رویکردی ضدآمریکایی و سوسیال دموکرات داشت. همچنین موضعی لیبرال اتخاذ کرده و از برنامهریزی دولتی در اقتصاد حمایت میکرد. این روزنامه در دوران ریاست جمهوری علی اکبر هاشمی رفسنجانی از او انتقاد میکرد و در کمپین انتخاباتی محمد خاتمی، از او حمایت نمود.
از سردبیران روزنامه سلام میتوان به ابراهیم عابدی و عباس عبدی اشاره کرد.
ممنوعیتها و توقیف
عباس عبدی، سردبیر سلام، در سال ۱۹۹۳ (۱۳۷۲) به دلیل نوشتههای انتقادی خود در این روزنامه، به هشت ماه زندان محکوم شد. در تاریخ ۷ ژوئیه ۱۹۹۹ (۱۶ تیر ۱۳۷۸) روزنامه سلام به دلیل انتشار گزارشی مخفی از سوی وزارتخانه، به طور موقت توسط دادگاه ویژه روحانیت ممنوع فعالیت شد. این حادثه منجر به تظاهرات شش روزه دانشجویان در تهران گردید.
در تاریخ ۴ اوت ۱۹۹۹ (۱۳ مرداد ۱۳۷۸) این روزنامه برای پنج سال ممنوع فعالیت شد و مدیر مسئول آن، محمد موسوی خوئینیها، از فعالیت روزنامهنگاری به مدت سه سال منع گردید.