معرفی مجله روسو اِ نرو
روسو اِ نرو، که در ایتالیایی به معنای سرخ و سیاه است، یک مجله سیاسی هفتگی بود که از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ در رم منتشر شد. این نشریه بیشتر با نام بنیانگذار و سردبیرش، آلبرتو جوانینی، شناخته میشود.
تاریخچه و خط مشی
روسو اِ نرو در نوامبر ۱۹۴۶ راهاندازی شد. جوانینی، روزنامهنگار ایتالیایی، پیشتر در دوره فاشیسم مسئولیت ویرایش نشریهای وابسته به گروه فاشیستی دانشگاه را بر عهده داشت. دفتر مجله در رم قرار داشت و شمارههای آن هر هفته منتشر میشد.
- محور اصلی مجله، مقالههای جوانینی درباره دیدگاههای سیاسیاش بود.
- او در این نوشتهها تلاش میکرد تجربه فاشیستهای پیشین را با گرایشهای سوسیالیستی پیوند دهد.
- ایگناتسیو سیلونه و اوگو زاترین از مشارکتکنندگان این نشریه بودند.
چرا عمر انتشار کوتاه بود؟
با وجود موضوعات جنجالی و موقعیت رم بهعنوان پایتخت سیاسی ایتالیا، روسو اِ نرو نتوانست مخاطبان گسترده یا تیراژ قابلتوجهی به دست آورد. ترکیب ناپایدار میان میراث فاشیستی و افق سوسیالیستی، در کنار فضای پرتنش ایتالیای پس از جنگ، پذیرش عمومی آن را محدود کرد. سرانجام این مجله در سال ۱۹۴۸ تعطیل شد.
اهمیت تاریخی
اهمیت روسو اِ نرو بیش از آنکه در تیراژ یا ماندگاری آن باشد، در ثبت تلاشی کوتاه برای بازتعریف هویت سیاسی در ایتالیای پس از جنگ است. این مجله نشان میدهد که در سالهای آغازین جمهوری ایتالیا، برخی چهرههای سیاسی کوشیدند میان گذشته فاشیستی و آیندهای با رنگوسوی سوسیالیستی، راهی میانه بیابند.
نام سرخ و سیاه میتواند نمادی از همین تقابل و تلاش برای آشتی میان دو جهان سیاسی باشد.