روم هوبن، مرد بلژیکی، پس از یک تصادف مرگبار خودرو، ۲۳ سال در حالت کما فرض شد. در سال ۲۰۰۶، استیون لوریز، عصبشناس بلژیکی، با استفاده از تکنیکهای تصویربرداری مغزی، او را مبتلا به سندرم قفلشدگی کامل تشخیص داد. مددکاران ادعا کردند هوبن میتواند از طریق ارتباط تسهیلشده، تکنیکی که از نظر علمی بیاعتبار است، ارتباط برقرار کند.
این ادعا توسط محققانی مانند استیون نوولا و جیمز رندی به چالش کشیده شد. آنها معتقد بودند که تسهیلکننده، نه بیمار، در واقع پیامها را تولید میکند. فیلمهای ویدئویی نشان میدادند که تسهیلکننده، لیندا ووتارس، دست هوبن را در حالی که چشمانش بسته بود، هدایت میکرد.
جنجال و افشاگری
پرونده هوبن در سال ۲۰۰۹ توسط مجله در اشپیگل رسانهای شد و واکنشهای جهانی را برانگیخت. آرتور کاپلان، استاد اخلاق زیستشناسی، اظهارات منتسب به هوبن را غیرطبیعی دانست. لوریز بعداً تأیید کرد که پیامهای هوبن از طریق تسهیلکننده، متعلق به خود او نبوده است.
«این روش جنجالی برای من حیاتی بود، اما بسیاری آن را باور ندارند.» - جملهای که به هوبن منتسب شد.