احراز هویت مبتنی بر اعتماد چیست؟
احراز هویت مبتنی بر اعتماد فرایندی است که در آن یک نهاد دوم به مکانیزمهای احراز هویت یک نهاد اول اعتماد میکند. نهاد دوم عنصری منحصر به فرد ایجاد میکند که تنها از طریق مکانیزمهای احراز هویت نهاد اول قابل دسترسی است.
این روش با ارسال توکنهای تصادفی به یک منطقه امنیتی تحت کنترل نهاد اول انجام میشود. این منطقه امنیتی ممکن است درگاه بانکداری آنلاین، سیستم بانکداری تلفنی یا اپلیکیشن بانکداری موبایلی باشد.
کاربرد در خدمات مالی
توکنها معمولاً به شکل مبالغ بدهی یا اعتبار در حساب مالی هستند که کاربر باید ارزش آن را تأیید کند. این روش به ویژه در تراکنشهای کارتهای اعتباری، دستورات الکترونیکی و برداشتهای مستقیم کاربرد دارد.
مزایا و معایب
مزایا:
- تأیید هویت کاربران طبق الزامات قانونی
- استفاده از زیرساختهای امنیتی موجود
- فرایندی آشنا و قابل اعتماد برای کاربران
معایب:
- وابستگی به روشهای احراز هویت کمهزینه
- عدم وجود ابزارهای مؤثر برای نظارت بر کلاهبرداری
- زمان اضافی برای کاربران و مدیران