میدان پلاس دارم: قلب شهر لوکزامبورگ
میدان پلاس دارم، یا بهسادگی «پلاس»، میدانی تاریخی در مرکز شهر لوکزامبورگ است که در منطقه قدیمی شهر قرار دارد. این میدان بهویژه در ماههای تابستانی، میزبان تعداد زیادی از شهروندان و گردشگران است. در اصل، این مکان بهعنوان محل رژه نظامی برای نیروهای مدافع شهر استفاده میشد.
تاریخچه
پس از آتشسوزی بزرگ سال ۱۵۵۴ که بخش زیادی از منطقه ویل اوت (Ville Haute) را نابود کرد، برنامهریزی برای ایجاد میدانی در مرکز شهر محصور آغاز شد. این مأموریت به سباستین فان نویین، مهندس نظامی هلندی، واگذار شد که نسخه اولیه میدان را طراحی کرد. این میدان در ابتدا به نام «نومارکت» یا بازار نو شناخته میشد. در سال ۱۶۷۱، ژان شارل دو لانداس، مهندس اسپانیایی، میدانی کمی کوچکتر در همان مکان ساخت که به نام پلاس دارم شناخته شد. این میدان بهعنوان محل رژه نیروهای نظامی مورد استفاده قرار میگرفت و در دوران لوئی چهاردهم با سنگفرش و درختان لیمو تزئین شد.
میدان پلاس دارم امروز
امروزه این میدان بخشی جداییناپذیر از منطقه عابرپیاده است و با کافهها و رستورانهای متنوعی احاطه شده که در ماههای تابستانی تراسهای روباز خود را برپا میکنند. این مکان به مرکز اصلی فعالیتهای شهری تبدیل شده و افراد در تمام سنین را به خود جذب میکند. هر شب تابستان، گروههای موسیقی در غرفه مرکزی کنسرت برگزار میکنند. در دومین و چهارمین شنبه هر ماه، بازار دستدوم و در ماه دسامبر، بازار کریسمس در این میدان برپا میشود.
سِرکل مونیسیپال
سِرکل مونیسیپال یا کاخ شهرداری در انتهای شرقی میدان قرار دارد. این ساختمان در اصل بهعنوان ساختمانی اداری با سالنهای پذیرایی طراحی شد و ساخت آن در سال ۱۹۰۶ به پایان رسید، اما کار بر روی بخشهای داخلی تا سال ۱۹۰۹ ادامه داشت. بر روی نما، مجسمهای از هنرمند لوکزامبورگی پ. فدِرسپیل وجود دارد که کنتس ارمیسیند را در حال اعطای منشور آزادی در سال ۱۲۴۴ نشان میدهد. این منشور حقوق و وظایف شهروندان در برابر اشراف را تضمین میکرد. پس از دورهای که بهعنوان مقر دادگاه اروپایی استفاده میشد، از سال ۱۹۶۹ تاکنون، این ساختمان به مکانی برای برگزاری جشنها و رویدادهای فرهنگی تبدیل شده است.
لوحی در سِرکل مونیسیپال، آزادی لوکزامبورگ در جنگ جهانی دوم را یادآور میشود: «در این میدان، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۴، مردم لوکزامبورگ از آزادکنندگان خود، سربازان شجاع لشکر زرهی پنجم آمریکا و اعلیحضرتهایشان شاهزاده فلیکس و شاهزاده ژان، استقبال گرمی کردند.»
بنای یادبود دیکس-لنتز
در انتهای غربی میدان پلاس دارم، در میدان یان پالاخ، بنای یادبودی از پیر فدِرسپیل قرار دارد که به دو شاعر ملی لوکزامبورگ، دیکس (۱۸۲۳–۱۸۹۱) و میشل لنتز (۱۸۲۰–۱۸۹۳)، تقدیم شده است. این دو شاعر سراینده سرود ملی لوکزامبورگ هستند. شیر در بالای بنا نمادی از دوکنشین بزرگ است و آهنگر، نمادی از صنعت فولاد به شمار میرود. عبارت «میر ول بلِیو وات میر زین» (ما میخواهیم همان باشیم که هستیم) شعار مردم لوکزامبورگ است.