پلوئه کجاست؟
پلوئه (به زبان ماپودونگون: سرزمین صدفها) شهری و منطقهای در استان کائوکنس در منطقه هفتم مائوله شیلی است. این منطقه از شمال با چانکو، از جنوب با کُبکهکورا (منطقه نیوبله)، از شرق با کائوکنس و از غرب با اقیانوس آرام هممرز است و مرکز آن شهر کورانیپه محسوب میشود.
جمعیت و مردم
با وجود اینکه کورانیپه مرکز شهرداری است، اما پلوئه جمعیت دائمی و فصلی بسیار بیشتری دارد. بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۲، این منطقه ۶٬۴۱۴ نفر جمعیت دارد که از این میان ۳٬۸۷۷ نفر در مناطق شهری و ۲٬۵۳۷ نفر در مناطق روستایی زندگی میکنند. به دلیل جذابیتهای گردشگری و شرایط مناسب برای بازنشستگی، رشد جمعیت پلوئه در دو دهه گذشته به شدت افزایش یافته و بین سالهای ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲ با ۱۷.۲ درصد رشد، یکی از بالاترین نرخها در منطقه مائوله را ثبت کرده است.
تاریخچه
هر دو شهر پلوئه و کورانیپه امروزه از تفریحگاههای ساحلی محبوبی به شمار میروند. پلوئه در کمتر از ۵۰ سال از یک خلیجک ماهیگیری ساده به یک تفریحگاه تابستانی شلوغ تبدیل شد؛ به طوری که در آخر هفتههای تابستان، جمعیت آن با ورود مسافران از شهرهای مجاور چندین برابر میشود.
کورانیپه اما گذشتهای اشرافیتر دارد؛ در اواسط و اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، این شهر تفریحگاهی انزوا شده و معروف برای نخبگان کائوکنس و یک «بندر کوچک» مفتخر بود. هر دو شهر تا سال ۱۹۷۹ بخشی از شهرداری چانکو بودند و در ۲۶ اکتبر ۱۹۷۹ بود که شهرداری پلوئه به طور رسمی تأسیس شد.
کلیسای سانتو توریبیو در کورانیپه، یک بنای مذهبی حفظشده است که منظرهای زیبا بر شهر دارد.
از نظر کلیسایی، پلوئه زیرمجموعه کلیسای کورانیپه و اسقفنشین لینارس شیلی قرار میگیرد.
تقسیمات اداری
پلوئه به عنوان یک منطقه (کومونا)، تقسیم اداری سطح سوم شیلی است که توسط یک شورای شهرداری اداره میشود و شهردار آن هر چهار سال یکبار به صورت مستقیم انتخاب میگردد. در انتخابات پارلمانی نیز، این منطقه در حوزه انتخابیه چهلم مجلس نمایندگان و حوزه سناتوری یازدهم (مائوله جنوبی) نمایندگانی دارد.
جاذبهها و گردشگری
در جنوبیترین نقطه شهرداری که با منطقه بیو بیو هممرز است، ساحل نیمهمنزوی تِرِگوالِمو قرار دارد که دو خانه روستایی قدیمی و بزرگ به سبک استعماری شیلی در کنار آن قرار گرفتهاند.
ذخیرهگاه ملی لوس روئیلس در دامنه رشتهکوه ساحلی شیلی و در شرق شهرداری واقع شده است. این پارک که مانند واحهای کوچک در مسیر ارتباطی چانکو و کائوکنس است، گونههای بومی بسیاری از درختان و گیاهان را در خود جای داده است؛ برخی از این گونهها مختص این منطقه بوده و در خطر انقراض قرار دارند. این ذخیرهگاه ۲۹ هکتار وسعت دارد و شامل منطقه پذیرش، میزهای پیکنیک و دو مسیر پیادهروی است.
زلزله ویرانگر
در ۲۷ فوریه ۲۰۱۰، پلوئه و کورانیپه توسط زلزلهای به بزرگی ۸.۸ درجه و سونامی پس از آن تا حدی ویران شدند. سونامی قایقهای ماهیگیری ۶۰ فوتی را به داخل خیابانها کشاند، شهرها را زیر گل و لای مدفون کرد و صدها خانه را کاملاً با خاک یکسان کرد. تنها در پلوئه حدود ۳۰۰ خانه تخریب شد و جسد دهها نفر در منطقه پیدا گردید. نکته قابل توجه این است که پلوئه بسیار نزدیک به شهر کُبکهکورا، مرکز گزارششده این زلزله قرار دارد.