پاتاگوپتریکس: پرندهای از کرتاسه پسین
پاتاگوپتریکس، پرندهای منقرضشده به اندازه مرغ، حدود ۸۰ میلیون سال پیش در منطقهای که امروزه به نام سیرا باروسا در شمال غربی پاتاگونیا، آرژانتین شناخته میشود، زندگی میکرد. این پرنده نخستین نمونه قطعی از پرندگانی است که توانایی پرواز را از دست دادهاند. اسکلت آن نشان میدهد اجدادش پرندگانی پروازکننده بودهاند.
فسیلهای اصلی پاتاگوپتریکس در لایههای تشکیلات باخو د لا کارپا مربوط به دوره سانتونین کشف شد. این فسیلها توسط اسکار د فراریس، مدیر موزه تاریخ طبیعی دانشگاه ملی کوماهو در نوکوئن، در حدود سالهای ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۵ یافت شد. او این فسیلها را به ژوزه بوناپارت، دیرینهشناس برجسته، سپرد که در سال ۱۹۹۲ گونه پاتاگوپتریکس دفراریسی را توصیف کرد.
ویژگیهای پاتاگوپتریکس
پاتاگوپتریکس پایی با استخوانهای ادغامشده داشت، شبیه به پرندگان امروزی. این پرنده فاقد استخوان ترقوه بود، به این معنی که نمیتوانست ماهیچههای لازم برای پرواز را داشته باشد. رانهای آن بسیار کوتاه بودند، ویژگیای که در جانوران دونده دیده میشود. انگشت دوم پای آن چنگالی خمیده داشت، اما به نظر نمیرسد به عنوان سلاح استفاده میشده است. پاتاگوپتریکس همهچیزخوار بود و احتمالاً در گلهها در دشتهای آمریکای جنوبی حرکت میکرد.