مانوراما تامپوراتی، دانشمند سانسکریت قرن هجدهم، از خاندان کیژاکه کوویلاکام در کوتاکال، شاخهای از دودمان زامورین کوزیکود بود. به عنوان عضوی از خانواده سلطنتی، او فرصت دسترسی به آموزش سنتی سانسکریت را یافت، امری که در آن زمان برای زنان نادر بود. او زبان سانسکریت را به خوبی فرا گرفت و در سن جوانی به گنجینهای از دانش در زمینههای مختلف شاستراها دست یافت.
او چندین سروده به زبان سانسکریت خلق کرد و به عنوان شاعری بااستعداد در سراسر کرالا شناخته شد. با این حال، به جز چند شلوکا، آثار زیادی از او باقی نمانده است.
مانوراما همعصر دارما راجا سری کارتیکاتیرونال بالاراما وارما ماهاراجا تراویکور (۱۷۲۴–۹۸) بود که لقب «دارما راجا» به معنای «پادشاه عدالت» را داشت. در دوران حمله تیپو سلطان به مالابار، او به تبعید در تراویکور رفت. در همین دوران تبعید بود که پادشاه رساله «بالاراما بهاراتام» را تکمیل کرد و مانوراما تامپوراتی با ارائه نظرات و پیشنهادات خود، نقش مهمی در تکمیل موفق این اثر ایفا نمود. مکاتبات او با پادشاه کارتیکاتیرونال از اهمیت تاریخی برخوردار است.