ریشه ماندریک: ترانه‌ای از دیپ پرپل و داستان‌های پنهان آن

"ریشه ماندریک" ترانه‌ای از گروه دیپ پرپل است که در آلبوم نخستین آنها، Shades of Deep Purple، منتشر شد. عنوان این ترانه نه تنها به گیاه ماندریک اشاره دارد، بلکه نام گروهی بود که ریتچی بلک‌مور پیش از پیوستن به دیپ پرپل در آلمان تلاش می‌کرد تشکیل دهد.

این ترانه در ماه مه ۱۹۶۸ ضبط شد و نسخه استودیویی آن کمی بیش از شش دقیقه طول می‌کشد. با این حال، اجراهای زنده آن گاهی تا بیش از بیست دقیقه نیز امتداد می‌یافت. ابتدا قرار بود این ترانه نیز مانند "And the Address" یک قطعه بی‌کلام باشد، اما پس از تمرینات، گروه تصمیم گرفت که تنها یک قطعه بی‌کلام در آلبوم داشته باشد و در نتیجه، شعر به آن اضافه شد.

تاریخچه جنجالی نوشتاری

تاریخچه نوشتاری این ترانه پر از جنجال است. اگرچه به طور رسمی به رود ایوانز، جان لرد و ریتچی بلک‌مور نسبت داده شده است، اما بر اساس زندگی‌نامه غیررسمی ریتچی بلک‌مور، پیشرفت آکورد و ملودی آن ابتدا توسط گیتاریست بیل پارکینسون نوشته شده بود و با نام "Lost Soul" شناخته می‌شد. این ترانه به عنوان یک سولو درام برای کارلو لیتل (درامر اصلی رولینگ استونز) طراحی شده بود. بیل پارکینسون پس از موفقیت ترانه، به دلیل آنچه که "سرقت" از اثر خود می‌دانست، شکایت کرد و حتی تهدید به اقدام قانونی کرد.

اجراهای زنده پرشور

ریشه ماندریک به یکی از قطعات اصلی اجراهای زنده دیپ پرپل تبدیل شد. سولوهای ارگ/پیانو و گیتار گاهی تا ۱۵ دقیقه امتداد می‌یافتند. ریتچی بلک‌مور در اجراهای زنده با حرکات نمایشی مانند پرتاب گیتار به هوا، نواختن با پاها و حتی تخریب تجهیزات، مخاطبان را شگفت‌زده می‌کرد. یکی از مشهورترین این اجراهای در فستیوال کالیفرنیا جم بود که بلک‌مور با تخریب تجهیزات، آتش‌سوزی روی صحنه ایجاد کرد.