جزیره ماگدالنا، واقع در تنگه ماژلان شیلی، جزیرهای کوچک است که به طور دائم توسط تعداد کمی پارکبان سکونت دارد: ۶ نفر در تابستان و ۳ نفر در زمستان. پارکبانان تازهکار اجازه داوطلب شدن برای خدمت در شرایط سخت زمستان را ندارند. آنها در تنها ساختمان اصلی جزیره که به فانوس دریایی متصل است، اقامت میکنند. این جزیره بخشی از مسیر گردشگری «انتهای جهان» است.
تاریخ
ماژلان در اولین عبور خود از تنگه، این جزیره را مشاهده کرد. آنتونیو پیگافِتا در کتاب مشهور خود، «اولین سفر دور دنیا» (فصل ۷۹)، هنگام اشاره به فرار کشتی سان آنتونیو، ذکر میکند که برای هشدار به خدمه کشتی در صورت بازگشت، دو پرچم با نوشته نصب شد.
جغرافیا
این جزیره در منطقه ماژلان، حدود ۳۲ کیلومتری شمال شرقی پایتخت منطقه، پونتا آرناس، قرار دارد. در سال ۱۹۸۲، این جزیره به همراه جزیره مارتا نزدیک، به عنوان بنای ملی «لوس پینگوئینوس» اعلام شد. جزیره ماگدالنا محل زادآوری چندین گونه پرنده دریایی، به ویژه پنگوئنهای ماژلانی است. جمعیت پنگوئنها از سال ۱۹۹۸ تحت نظارت بوده و در سال ۲۰۰۷ حدود ۶۳۰۰۰ جفت تخمگذار تخمین زده شد. به جز پارکبانان، جزیره در حال حاضر غیرمسکونی است.
جمعیت پنگوئنها
جمعیت پنگوئنها در جزیره ماگدالنا به دلایل مختلف کاهش یافته است. دادههای کنونی نشان میدهد که گردشگری علت این کاهش نیست و حتی نقش کوچکی در بهبود موفقیت زادآوری برای چند صد پنگوئن لانهگزینی در کنار مسیر گردشگری دارد. شکارچی اصلی جوجههای پنگوئن در این جزیره، مرغ دزد دریایی (اسکوا) است. این پرنده بسیار خجالتی بوده و از مناطق پرتردد توسط گردشگران دوری میکند. کاهش تعداد اسکوا، مرگ و میر جوجهها را کاهش داده و موفقیت زادآوری پنگوئنها را افزایش میدهد.
جمعیت پنگوئنها از ۵۹۰۰۰ جفت در سال ۲۰۰۰/۰۱ به ۶۳۰۰۰ جفت در ۲۰۰۸/۰۹ و ۴۳۰۰۰ جفت در ۲۰۱۸/۱۹ کاهش یافته است. در سالهای ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰، جزیره با خشکسالی شدیدی مواجه شد که تمام پوشش گیاهی را از بین برد و تنها خاک برهنه باقی ماند. بدون پوشش گیاهی، باد باعث پراکنده شدن خاک شُل در سراسر جزیره شد و لانهها، تخمها و جوجهها را پوشاند. این موضوع باعث کاهش شدید موفقیت زادآوری و کاهش مساحت لانهگزینی شد. در نتیجه، جمعیت پنگوئنها تا سال ۲۰۱۸/۱۹ به ۴۳۰۰۰ جفت کاهش یافت و بسیاری از پنگوئنها به کلونی نزدیک کابو ویرخنِس در آرژانتین مهاجرت کردند.